هیچ‌چیز اندازه گریه کردن از فرط غمگین و عصبانی بودنِ همزمان کلافه‌م نمی‌کنه.

طرح نمایشنامه می‌نویسم درحالی که تنها چیزی که تو مغزم به‌صورت rent free پخش می‌شه اینه که: آدما دنبال لبوبو ان ولی ما، دنبال چایی. چایی کجایی؟

از فرجه امتحانات به عنوان تعطیلات زمستون استفاده می‌کنم چون قتل کار اشتباهیه.

His love for father does consume
All hope for peace it is doomed
For Hamlet the disease of hate
No hope for peace just heartbreak
From all around he feels betrayed
His heart and soul are cut and flayed
Are you going mad Hamlet?

ببخشید جدی هنوز اون گونه از بشر وجود داره که می‌گه new year, new me؟
چون فقط درد جدید، بدبختی جدید، ترومای جدید، مشکلات جدید.

کاش یک توت ما رو هم نجات می‌داد.

درود بر برف.

-مشکلی داره اگه شارژر همیشه به برق باشه؟
+پشت یخچال همیشه باید خالی باشه