تو حرف می‌زنی و من می‌خوام دونه به دونه دندونات رو تو اون دهن کثیفت خورد کنم، می‌خوام اون تیکه گوشت بی مصرف توی دهنت رو بیرون بکشم و جلوی سگ بندازم. تو حرف می‌زنی و صدات آزار دهنده‌ست، وجود داشتنت آزار دهنده‌ست، نفس کشیدنت آزار دهنده‌ست، کوچک‌ترین چیزها راجع به تو آزار دهنده‌ست عزیز من.

I can't count the reasons I should stay
One by one they all just fade away

ناحیه تناسلی مردانه ام در این زندگی.

می‌خوام یکی رو به عنوان سخنگوی خودم استخدام کنم و دیگه با هیچکس‌ حرف نزنم.

I’m a slave to anything that brings me the slightest of joy. I want to experience all the pleasures of the world, even if it means putting my fingers on the railroad. Or abusing the fuck out of any fun drug. Just make me feel alive.

گریه تو خواب بدترینه. نمی‌تونم هیچوقت فرق بین خواب و واقعیت رو تشخیص بدم و یکهو بیدار می‌شم چشمام خیسه و یادم می‌آد همش کابوس بوده. همیشه هم از همون یک موضوع. یعنی ذهنم حتی زحمت نمی‌ده به خودش که داستان‌پردازی کنه.

بنظرم زدن زیر احساسات بزدلانه‌س. نیازی به اعتراف و همه گویی نیست. لازم نیست جار بزنید، ولی وقتی حس می‌کنید با سرکوب بهتر می‌شید، فقط به ضرر خودتون عمل کردین. به جاش قرص سردرد بخوریم.

پست‌های پارسال اینجارو دیدم و از اون موقع تا الان کوچک‌ترین تغییر روحی روانی‌ای در من رخ نداده. اینم از ما.

جهت بهبود البته.

تنها چیزی که مدرسه بهم میده
استرس و فشاره.

تهمینه‌ای که براتون کتاب بخونه ندارید.