ناحیه تناسلی مردانه ام در این زندگی.

می‌خوام یکی رو به عنوان سخنگوی خودم استخدام کنم و دیگه با هیچکس‌ حرف نزنم.

I’m a slave to anything that brings me the slightest of joy. I want to experience all the pleasures of the world, even if it means putting my fingers on the railroad. Or abusing the fuck out of any fun drug. Just make me feel alive.

گریه تو خواب بدترینه. نمی‌تونم هیچوقت فرق بین خواب و واقعیت رو تشخیص بدم و یکهو بیدار می‌شم چشمام خیسه و یادم می‌آد همش کابوس بوده. همیشه هم از همون یک موضوع. یعنی ذهنم حتی زحمت نمی‌ده به خودش که داستان‌پردازی کنه.

بنظرم زدن زیر احساسات بزدلانه‌س. نیازی به اعتراف و همه گویی نیست. لازم نیست جار بزنید، ولی وقتی حس می‌کنید با سرکوب بهتر می‌شید، فقط به ضرر خودتون عمل کردین. به جاش قرص سردرد بخوریم.

پست‌های پارسال اینجارو دیدم و از اون موقع تا الان کوچک‌ترین تغییر روحی روانی‌ای در من رخ نداده. اینم از ما.

جهت بهبود البته.

تنها چیزی که مدرسه بهم میده
استرس و فشاره.

تهمینه‌ای که براتون کتاب بخونه ندارید.

Have the lambs stopped screaming?

دلم برای زهرا تنگ شده.

Dear body I fuckin hate u and thats why I dont give a fuck about u

"God can’t save any of us because it’s inelegant. Elegance is more important than suffering. That’s His design."
– Will Graham

هیچ‌چیزی در این خونه نیست که میل به ادامه دادن رو زنده کنه.

داره بارون میاد و بجای اینکه الان بیرون باشم، دارم تاریخ هنر می‌خونم.

"طراح سوال کنکور قد بز نمی‌فهمد."