هی می‌خوام بگم:«دارم امیدوارانه لبخند میزنم.»
اما بعد "امیدوارانه"، ذهنم یه "احمقانه" هم اضافه میکنه.

me n who?

بعضی وقتا مردم نمیان داد بزنن:« ملت من مازوخیسم دارم.» بعضی وقتا مردم those were the days و Famous blue raincoat رو گوش می‌دن و وانمود می‌کنن چهل سالشونه و دیگه هیچ وقت قرار نیست هیچ چیزی درست بشه

Pennywise come drag me down the sewers, I'm done.

یک روز دیگه هم گذشت و کسی نیست که باهم هنیبال ریواچ کنیم و سر حماقت جک حرص بخوریم.

عاشق انسان‌هایی هستم که هنیبال دیدن.

کاش ویل ترنر بودم و کاپیتان جک اسپارو داشتم.

جوری بدنم درد می‌کنه انگار کل وجودم رو کوبیدن و بعد ریختن تو چرخ گوشت.

روحم رو به شیطان تقدیم می‌کنم تا شغلم این باشه.

حتی از دور هم آدمک جالبی نیستم چه برسه به نزدیک.

Nobody exists on purpose, nobody belongs anywhere, everybody's gonna die.

You're so gay

they know.

I need to fake my own death and start a new life in a different country with a new identify

عصبانی‌ام. باورت نمی‌شه چقدر عصبانی‌ام. اگر خواننده بودم و داد می‌زدم راحت‌تر بود. اگر نقاش بودم و رنگ‌ها رو می‌ریختم رو بوم واضح‌تر بود، بازیگر بودم و کله‌‌ام رو می‌کوبیدم به دیوار، مجسمه‌ ساز بودم و حمله می‌کردم به سنگ ولی عصبانی‌ام و کلمات ناتوان‌ترینن. کدوم احمقی راجع به قدرت کلمات رفت بالا منبر؟