گاهی باید فهمید که انرژی، وقت، حرف، مهربانی و جانِ آدم، سوختی نیست که بشود بی‌هزینه خرجش کرد برای هر چیزی که اسمش «رابطه» یا «نگرانی» یا «دلسوزی» است. بعضی آدم‌ها، بعضی موقعیت‌ها، مثل زمینی‌اند که هرچه بریزی توی‌شان، هرچه خرج کنی، هرچه ببخشی، آخرش چیزی جز خار و تلخی پس نمی‌دهند. خاکشان بیمار است، ریشه‌هایشان پوسیده، و تو هرچقدر هم امید داشته باشی، باز چیزی ازش درنمی‌آید که ارزش پرورش داشته باشد.

بعضی چیزها نه نیاز به ترمیم دارند، نه ظرفیتش را. فقط بلدن هرچه دستت را دراز می‌کنی، بکشند پایین و تمام نورت را خاموش کنند. تو هم مثل خیلی‌ها، بارها از شدت مهربانی رفتی و برای کسانی انرژی گذاشتی که حتی یک‌بار به این فکر نکردند چه چیزی را از تو می‌گیرند. تو خواستی رشد کنند، آن‌ها خواستند مصرفت کنند.

دنیا این‌جور وقت‌ها قانونِ ساده‌ای دارد:
نذار خونِ دلت خوراکِ چیزی بشه که قرار نیست بهتر بشه.
نه عشق، نه دوست، نه خانواده، نه گذشته هیچ‌کدام اگر ارادهٔ فهمیدن یا تغییر ندارند، ارزش ندارند که روحت را بریزی پایشان.

گاهی بلندترین مهرِ انسان این است که عقب بکشد.
گاهی سالم‌ترین کار این است که بگذاری همان‌جور که هستند بمانند، چون تلاش تو فقط تضعیفِ توست.
تو نمی‌توانی چیزی را که «نمی‌خواهد» رشد کند، نجات بدهی.

خودت را خرجِ زمین‌هایی نکن که از ریشه خراب‌اند.
خودت را ببخش برای جاهایی که دوام نیاوردی نه اشتباه کردی، نه بی‌وفایی.
فقط دیر فهمیده بودی که بعضی جاها محلِ روییدن نیست.

تو برای خاک بهتری ساخته شده‌ای.

Song to Song (2017)