آمار کانال در سالی که گذشت

۶ میلیون ویوو💕

ای بابا💔

۸ دی ماه سالروز تولد فروغ فرخزاد

گاهی آدم آن‌قدر در خودش جمع می‌شود که جهان بیرون فقط به‌صورت لکه‌هایی محو عبور می‌کند. صداها خفه‌اند، نور کدر است، و نفس کشیدن بیشتر شبیه انجام یک وظیفه‌ی اجباری‌ست تا نشانه‌ی زنده بودن. انگار برای ماندن، باید کوچک شد؛ باید شانه‌ها را جمع کرد، نگاه را پایین انداخت، و اجازه داد همه‌چیز از کنارت رد شود بی‌آنکه درگیرت کند. در چنین لحظه‌ای، تن به پناهگاه بدل می‌شود. نه برای آرامش، بلکه برای دوام آوردن. ذهن آهسته‌آهسته عقب می‌کشد، افکار در خودشان تا می‌خورند، و آدم سعی می‌کند کمتر حس کند، کمتر ببیند، کمتر بخواهد. نه از ترس، بلکه از فرسودگی. از اینکه دیگر توان واکنش ندارد. این حالت نه غم خالص است، نه افسردگیِ نمایشی؛ بیشتر یک سکوتِ سنگین است، مثل مکثی طولانی پیش از فرو ریختن. جایی که آدم هنوز ایستاده، اما می‌داند اگر یک فشار کوچک دیگر وارد شود، شاید فروبپاشد. برای همین ترجیح می‌دهد بی‌حرکت بماند، مثل کسی که در سرمای شدید، به خواب رفتن فکر می‌کند چون بیدار ماندن دردناک‌تر است.