به پیشی و ماهی سلام کنین

-چطور انتظار داری دیگران بشناسنت، وقتی خودت هم نمی‌دونی کِی در حال نشون دادن حقیقتِ خودتی و کِی در حال جعل کسی که می‌خوای باشی؟ اونقدر بی‌اختیار تظاهر می‌کنی که از فرط درموندگی، اندک زمان هایی که مست نیستی هم تظاهر به مست بودن می‌کنی؛ تا "تصادفی" کنترل خودت رو از دست بدی و "تصادفی"، مچ خودت رو در حین خودت بودن بگیری.
+خوب منو می‌شناسی.
#خودنبشت

+نوشته‌ای با دست‌خط من که گواهی از وجود داشتن تو و منه.

زمانی که افکار، پررنگ ترینِ صداها می‌شوند و هیچ برای نقض آنها وجود ندارد؛
تنهایی.
#خودنبشت

گر نیمه‌ی خالی‌ست که نیمه‌ی پر را معنا می‌دهد؛ تکامل سوی بی نقصی و پوچی می‌رود؟ کامل، به پوچی تهی‌ست؟
#خودنبشت

'خوشید مرده بود
خورشید مرده بود، و فردا
در ذهن کودکان
مفهوم گمشده‌ای داشت
آنها غرابت این لفظ کهنه را
در مشق‌های خود
با لکه‌ی درشت سیاهی
تصویر می‌نمودند'
-فروغ فرخزاد

..آسمان تب داشت و او، آرزو داشت به جای‌ آسمان تب می‌داشت، می‌سوخت تا تمام می‌شد، می سوخت و باران نیز نمی‌توانست خاموشش کند. آرزو داشت روشنایی نمی‌رسید و حکم خاموشی ذهن را نمی‌داد. آرزو داشت میان گلبرگ‌های زیر دوش چراغ خیابان بود، آنقدر زیر باران می‌ماند تا خیالِ زنده بودن، تا خاطره‌ی بخشی از درختی ناپژمرده بودن، از دلش بپرد.
#خودنبشت

در انتظار بود تا تاریکی تونل به انتها برسد؛ در انتظار از سر گرفتن کتاب، تماشا کردن، نوشتن، رسیدن، نور، اما تاریکی تونل، تا پایان زندگی بر چشمانش نشست.
#خودنبشت

توت فرنگی‌ای که روز اخر عمرشه

فرنگیس و جای خالیِ شهید گمنام

از خاک سرد این شهر
هر شب غمی در آید
شاید شبش سر آید
اما سحر نیاید
#خودنبشت

:(