'خوشید مرده بود
خورشید مرده بود، و فردا
در ذهن کودکان
مفهوم گمشده‌ای داشت
آنها غرابت این لفظ کهنه را
در مشق‌های خود
با لکه‌ی درشت سیاهی
تصویر می‌نمودند'
-فروغ فرخزاد

..آسمان تب داشت و او، آرزو داشت به جای‌ آسمان تب می‌داشت، می‌سوخت تا تمام می‌شد، می سوخت و باران نیز نمی‌توانست خاموشش کند. آرزو داشت روشنایی نمی‌رسید و حکم خاموشی ذهن را نمی‌داد. آرزو داشت میان گلبرگ‌های زیر دوش چراغ خیابان بود، آنقدر زیر باران می‌ماند تا خیالِ زنده بودن، تا خاطره‌ی بخشی از درختی ناپژمرده بودن، از دلش بپرد.
#خودنبشت

در انتظار بود تا تاریکی تونل به انتها برسد؛ در انتظار از سر گرفتن کتاب، تماشا کردن، نوشتن، رسیدن، نور، اما تاریکی تونل، تا پایان زندگی بر چشمانش نشست.
#خودنبشت

توت فرنگی‌ای که روز اخر عمرشه

فرنگیس و جای خالیِ شهید گمنام

از خاک سرد این شهر
هر شب غمی در آید
شاید شبش سر آید
اما سحر نیاید
#خودنبشت

:(

"هیچ، تنها مطلقی‌ست که وجود دارد."

می‌توان به ازای هر روزِ زندگی‌ دلیلی برای بودن آورد؟
حاضریم هر روز بیدار شویم و محکوم بابت آنچه انتخاب نکرده‌ایم، ولی تصمیم بر تغییر نگیریم. اگر هر روز، در مرگ از خواب برمی‌خیزیدیم و زنده شدن انتخاب بود، چند روز دوام می‌آوردیم؟
#خودنبشت

خانه دنیای تو را در بردارد. هر آنچه طنابی‌ست، میان جهان و تو، در خانه‌ات جای دارد.
گر خانه‌ات ویران شود، دنیا سرت ویران شده‌. آشنا غریبه، و درون برون شده.
اما این خانه به آن خانه فرج است؛ روزی خانه ات مداد رنگی بود، روزی خانواده، روزی دوست، بزرگ که می‌شوی دیگر درونشان جا نمی‌شوی؛ اما دلتنگشان چرا.
#خودنبشت

بعضی بیشتر عمرشان را در ذهن ناآگاه می‌گذرانند. می‌بینند و نتیجه می‌گیرند. می‌شنوند و باور می‌کنند. هیچ مرز، فیلتر یا ایستگاه بازرسی‌ای نیست تا اجناسِ وارده بر باور هایشان را بررسی کند. راجع به یکدیگر همینطور شبهِ حقیقت جمع‌آوری می‌کنند: با جزئی از رفتار کسی، بی فکر به دلیلی که اطلاعات لازم برای درکش را به‌عنوان یک انسان دارند، در دسته‌ای جایش می‌دهند.
و به چیزی که بدون فکر وارد ذهن شود، دوباره فکر نمی‌شود. افکارِ بیگانه در ناخوداگاه می‌لولند و به سختی خارج می‌شوند.
#خودنبشت

خشکیده درختی که ریشه به دیواره‌ی گلدان کوبد؛
به دنبال تکامل.
گر بشکند این دیوار پوسیده را
قطره ها پر کشند از تشنه لبِ ریشه‌ها
چک‌چکِ آزادْ چکه‌ها
شمارنده اند
نفس‌نفسِ درختِ نفس‌بریده را
#خودنبشت

می‌ترسم از جوانه‌ها
بی هیچ صدا
برگ روی برگ
شکافته‌اند قلب مرا
می‌ترسم از هر آنچه هست
چه هرز علف
چه یک درخت
به روز و شب‌ها داده رنگ
محو کرده‌ است
میلِ به مرگ
#خودنبشت