#خودنبشت

..but the bee died in the light; burnt for a kid who was trying to write in the dark.

#خودنبشت

به محض اینکه قلم در دست گرفتم، متوجه شدم صدای‌ موشک‌ها و فریاد‌ها در مقابل صداهای آشوبِ ذهن آرام‌بخش‌اند. صد‌ها مرد، در سنگرِ تمام چیزی که بشریت از آن نفرت دارد، پناه گرفته‌ایم تا با آنچه که در سکوت می‌شنویم روبرو نشویم.
قلم گرفتم تا خلوتی کنم با خاطراتِ زنده ولی محوِ تو، که در تمام طول روز در پس ذهنم فریاد می‌زنند تا جان دهند به دلتنگی؛ و تمام طول روز جان می‌دهم تا یادت نیاورم، چرا که لحظه‌ی گرفتن جان‌ها لیاقت خاطر‌ه‌ات را ندارد و گیرنده‌ی جان‌ها لیاقت تو را.
اما باز هم، هر نیمه شب تو اینجایی، و من متاسفم. هیچ چیزی مربوط به تو نمی‌بایست به چنین جوخه‌ی مرگی مربوط باشد، خصوصا آنچه با عشقت وجودش را ساختی. متاسفم بابت هر تکه‌ از تقدسی که در وجودم جا گذاشته بودی و حالا در خون پسرکی با نامه‌ی فرستاده نشده حل می‌شوند. متاسفم بابت همسرت؛ آن کس که چشم دیدن گریستن کسی را نداشت زیرا از جنس تو اشک می‌ریزند، انسانیت را دوست داشت زیرا تو انسانی، خود را دوست داشت زیرا تو دوستش داری.
متاسفم، امروز کشتمش.

#خودنبشت

+ما و والدینمان: از غریبه‌ها نیز غریبه‌تریم اما از هر کس به یکدیگر نزدیک‌تریم. به طور غیرقابل انکاری، بیش از هرکس کنارشان آسیب پذیر می‌شویم و هیچ منطقی جلوی ضعف غیر ارادی‌مان را نمی‌گیرد؛ زیرا هنوز آن کودک پنج ساله‌ایم که در انتظارِ در آمدن سرنوشت از میان لب‌هایشان بود، که کلامشان تعیین می‌کرد بهترین روز زندگی‌اش است یا دنیا بر سرش خواهد ریخت. ما دوام می‌آوریم و شکست می‌دهیم هیولاهای برون و درون را، اما ناهنجاری‌ای از سویشان، هویت را بی‌ارزش و ارتباط را بی‌معنی و زنده‌ ماندن را بی‌هدف می‌نمایاند؛ انگار که پس از یک هفته خیال‌پردازی شنیده باشیم: حالا که اینطور شد اسباب‌بازی فروشی نمی‌ریم.

برگ‌های این کتاب روزی به غایت می‌رسند
و نویسنده منم؛
پیام‌آورِ مرگ در آخرین برگ منم
و کمال از پشت سر وادار می‌کند مرا
به سیاه کردنِ این خط و خطوط دیگرم

#خودنبشت

سوگوار خواهم شد
برای هر چه نوشته نشد
و هر که زندگی‌اش زنده‌وار نشد.
سوگوار خواهم شد
برای سوگوارم؛
که مرهمش نه اما
دلتنگش خواهم شد.

#خودنبشت

پر کردمش از آب و خون
گه امواج و گه سکون؛
پر کردمش از خونِ هر آنچه درونم کشته شد
پر کردمش از هر زلالی که درونم زاده شد.

#خودنبشت

#خودنبشت

پرده‌های اتاق‌ها کنده شدن و خواهرم از دیده شدن می‌ترسه. بهش می‌گم هیچکس دیگران رو تماشا نمی‌کنه؛ گزاره‌ای نادرست برای تواناییِ لذت بردن از پنجره‌ی بزرگ، حتی برای یک روز.
فهمیدم ماه تمام شب‌هایی که نمی‌دیدمش، بالای سرم می‌درخشیده. فهمیدم نور شهر می‌تونه اتاقم رو نیمه‌روشن کنه، و یک ستاره‌ تمام مدت تو آسمونم بوده. فهمیدم می‌تونم دیگران رو تماشا کنم، و نترسم از در مقابل تماشا شدن. فهمیدم دیده شدن بهتر از چیزی ندیدنه.