“Welcome to the magic show.”

توی باتلاقای نفرین‌شده‌ی لرنا، موجودی زندگی میکرد که اسمش لرزه به تن همه می‌نداخت. یه مار غول‌پیکر با نه سر، که نفسش زهراگین بود. هر کسی جرئت می‌کرد بهش نزدیک شه، یا توی دود سمی نفسش خفه می‌شد یا توی نگاه بی‌رحمش گیر می‌افتاد. وحشتناک ترین بخش وجود داشتن هیدرا این بود که هر وقت یکی از سرهاش رو می‌بریدن، دوتای دیگه به جاش درمیومد می‌شد.

این موجود، فرزند تيفون (هیولای زمین و اسمون) و اکیدنا (مادر هیولاها) بود؛ دو تا هیولایی که حتی المپ‌نشین‌ها هم با ترس ازشون اسم می‌بردن.

وقتی شاه یوریستئوس خواست هراکلس رو به زانو دربیاره، دومین ماموریتش رو همین گذاشت که بره و هیدرا ی لرنا رو بکشه.
هراکلس با سپر و شمشیر رفت وسط باتلاق، و نبردی شروع شد که بیشتر شبیه کابوس بود تا جنگ. با هر ضربه، سرها بیشتر می‌شدن.
تا اینکه یولائوس، پسرعموی وفادارش، با مشعل‌ها به کمکش اومد. هر بار که سری می‌افتاد، زخمش رو می‌سوزوندن.
آخرین سر که جاودانه بود، رو با تبر جدا کرد و زیر صخره‌ی سنگینی دفنش کرد، طوری که دیگه هرگز نور نبینه.

بعد اون، هراکلس تیرهاشو توی خون سمی هیدرا زد… تیرهایی که قوی‌ترین دشمناش رو از پا انداختن، ولی خودش رو هم به سمت سرنوشت تلخی برد و در نهایت باعث مرگ خود هراکلس شد.