I belong to you forever
In this life, I will stay by your side forever

اکنون که به نوشتن دست یازیده‌ام، اندکی مستم و نگاه شهاب‌بارانت آشکارا بر پشت پلک‌هایم نشسته است؛ و دل من غرق در نگرانی‌های خرد اما بی‌انتهاست، نگرانی‌هایی که همگی به سوی تو روانه‌اند.
مرا معذور دار که چنین بی‌پروا قلم به نامت می‌رانم؛ حاجتم آن است که هم در ستایش تو سخنی رانده باشم و هم در یادآوری آن زیبایی‌های بی‌کرانت چیزی نوشته باشم.

نمی‌دانم از کجا آغاز کردن رواست؛ از انگشتان ظریف و کشیده‌ات که هر جنبش‌شان آیتی از اعجاز می‌آفریند؟ یا از صدای تو بگویم که همچون خروش دریا در شبانگاهی آرام، آدمی را در آغوش آسودگی و امنیت می‌نشاند؟
نمی‌دانم رواست که از گیسوانت یاد کنم، که آبشارگونه بر پیشانی‌ات فرو می‌ریزند و اقبال بلندت را از دیدگان حسودان پنهان می‌دارند؟ یا از سرِ برافراشته و آرمان‌های بلندت که هر یک شایسته‌ی تحقق است و کاش همگی‌شان روزی به یادگاری شیرین بر کاغذ آیند؟

ای قامت‌کشیده و استوار، که صلابتت مرا به یاد کوه می‌اندازد و شانه‌هایت به سان شوالیه‌ای از قصه‌های کودکی، آماده‌ی پاسداری از هر آن‌چه عزیز می‌داری، بدان که در این روزگار تیره، کسی در کنجی از جهان، بر صندلی چوبین نشسته است و با لبخندی خُرد، تو را می‌ستاید.

زبان در کام می‌گزَم، مبادا سخنی فراتر از مجاز رانده باشم. لیک تمنایم آن است که دمی دست نوازش بر افکار پریشانت بکشم و غصه‌ها را تار به تار از میانشان برچینم. چه غم داری، جانِ من؟ کلاف‌های درهم‌افتاده‌ات را نزد من آور؛ صبوری کنیم، چای بنوشیم، و آرام‌آرام آن گره‌ها را بگشاییم.
بگذار زمان هیزمی گردد در شومینه‌ی خانه و سرمای اندوه را به خاکستر بدل کند.

دستت را به دستانم بسپار، دلبر؛ اینجا کسی نشسته است تا اگر خواستی، سر بر زانوی او بنهی و به آرامش فرو روی. اینجا کسی هست که تو را دوست می‌دارد، کسی که بوسه‌های خویش را در اوراق این نامه پیچیده و سوی تو روانه کرده است؛ تا هرگاه رنجی به دل فرود آمد، آن بوسه‌ها مرهمی باشد بر زخم‌هایت.

چقدر زیباست کسی را دوست بداریم نه برای نیاز نه از روی اجبار و نه از روی تنهایی؛
فقط برای اینکه ارزشش را دارد...

غصه نخور غصه سیرت می‌کنه

نه این ناراحتی نیست ناراحت که باشی ابراز میکنی سر و صدا میکنی اما غصه ارومه غصه تورو توی تنهاییت می‌بره و یه گوشه گیرت میاره

+ داری میگی بعد همه اینها تو بازم امید داری؟
- امید نیست. اون شانسی تو زندگیم نیست. من خسته ام. خسته از ادمهای دو روزه. خسته از روابطی که بازی و سرگرمی شده. خسته از رها شدن. خسته خسته خسته. من کسی رو میخوام که بتونم شب سر به سینه اش بزارم و نگرانی هامو دور بریزم و کمی نفس بکشم. نه اون شانسی و اتفاقی تو زندگیم نیست که اگر نشد خب بعدی. من ادمی نیستم که برم دنبال اون بعدیا که جذابتر باحالتر شیطون تر و بهتر هستن. من همین ادم خسته کننده و پر مشکل و عزیز جون خودمو میخوام که میشناسمش. همین ادم که بدونم اگر نعنا بخرم و بیارم با چای دم میکنه و همین ادم که میدونم تنوع توی هرچیزی شگفت زده اش می‌کنه و همین ادم که میدونم وقتی خونه برگردم چراغ روشنه. همین ادم به قول تو «بعد از همه اینها» رو میخوام که باز هم خاطره بسازیم و محکم دست همو بگیریم.