چقدر زیباست کسی را دوست بداریم نه برای نیاز نه از روی اجبار و نه از روی تنهایی؛
فقط برای اینکه ارزشش را دارد...

غصه نخور غصه سیرت می‌کنه

نه این ناراحتی نیست ناراحت که باشی ابراز میکنی سر و صدا میکنی اما غصه ارومه غصه تورو توی تنهاییت می‌بره و یه گوشه گیرت میاره

+ داری میگی بعد همه اینها تو بازم امید داری؟
- امید نیست. اون شانسی تو زندگیم نیست. من خسته ام. خسته از ادمهای دو روزه. خسته از روابطی که بازی و سرگرمی شده. خسته از رها شدن. خسته خسته خسته. من کسی رو میخوام که بتونم شب سر به سینه اش بزارم و نگرانی هامو دور بریزم و کمی نفس بکشم. نه اون شانسی و اتفاقی تو زندگیم نیست که اگر نشد خب بعدی. من ادمی نیستم که برم دنبال اون بعدیا که جذابتر باحالتر شیطون تر و بهتر هستن. من همین ادم خسته کننده و پر مشکل و عزیز جون خودمو میخوام که میشناسمش. همین ادم که بدونم اگر نعنا بخرم و بیارم با چای دم میکنه و همین ادم که میدونم تنوع توی هرچیزی شگفت زده اش می‌کنه و همین ادم که میدونم وقتی خونه برگردم چراغ روشنه. همین ادم به قول تو «بعد از همه اینها» رو میخوام که باز هم خاطره بسازیم و محکم دست همو بگیریم.

در وصف شیرین زبانی هایت چه دارم مگر جان دلم؟

+نفرین بیشتر غرق شدن و خفه شدن
نمیدونم چطوری جونی نداری ولی بازم بیشتر آسیب میبینی
بغضت دیگه سنگ توی گلوت نیست کل قفسه ی سینت سنگ میشه

- حس میکنم از یکجایی به بعد
نتونستیم غصه رو زمین بزاریم
غصه چی بود اولین بار که با خودمون کشیدیم؟ نمیدونم
هرچی بود بعد اون غصه هامو دیگه زمین نذاشتم