La solitude, c'est un câlin trop long et trop bien.

محمود درویش از زبان یوسف(وطنش) می‌گوید...
‌

به این شعر میشه از زاویه‌های مختلفی نگاه کرد و تحلیل‌های مختلفی داشت اما الان که داشتم می‌شنیدمش ذهنم فقط سمت فلسطین و باقی کشورهای عربی رفت. فلسطینی که نقش یوسف رو داره و اکثر کشورهای عربی نقش برادرای یوسف که اون رو به چاه انداختن.

این قسمت والذئب ارحم من إخوتي...يا أبي!

I ache with envy for ordinary people. They possess the gift of living a simple, cherished life, embraced by the warm cocoon of love, resting their heads on their lover's shoulder, and effortlessly becoming the muse of their beloved's poetry. I might appear strong to those who see me, and indeed, I am resilient, but oh, how I covet their fortune. Romantic love has never graced my existence. I've always been the one to smile, never the one to shed a tear. I've played the role of the lover, yet I've never truly been the beloved.
In my life, I'm blessed to have treasured souls who stand by my side. Without them, I would be consumed by the relentless turmoil within, a constant battle to tear me apart from the inside out. Perhaps, they have merely postponed the inevitable, the day when I'm ultimately consumed by the darkness that lurks deep within my soul.

می‌گويد باید تا می‌توانی از این‌جا بزنی بیرون. این‌جوری می‌توانی خودت را بهتر بشناسی. فقط برای حمام و غذا برگرد؛ برای خواب که اصلاً، چون هرچه شب‌های بیشتری در جاهای مختلف بگذرانی بهتر است. در اتاق مهمان‌خانه، هتل، مبل دوستان، تخت دیگران.

می‌گوید که با گاه و بی‌گاه نگاه کردن به تصویر خودمان در آینه‌ی دستشویی کسی دیگر، شستن موهایمان با شامپوی آن‌ها و گذاشتن سرمان، بعضی شب‌ها، روی بالش آدمی دیگر یاد می‌گیریم در خودمان عمیق‌تر شویم.

Yesterday I had a dream.

A very old dream.

In the dream we are still 13 years old.

There is a huge plain all around, all covered with snow.

The distant lights of the houses fade away.

گهگاهی صدای خورد شدن استخوان‌هایم زیر بار زندگی هایی که نکرده‌ام به گوشم می‌رسد.

محاکمه لنسلات به روایت Heather Dale

زادروز هِدی لامار؛
با آن زیبایی مسحورکننده و دانش غبطه‌برانگیز. لویی بی. میر، تهیه‌کننده‌ی افسانه‌ای، شخصاً به سوئد سفر کرد تا ارمغان تازه‌ای را نزد هالیوود بیاورد. لامار ستاره‌ی فروزان هالیوود بود و در عین حال نبوغ او در علم همه را به حیرت وا داشته بود. در میانه‌ی جنگ جهانی دوم از افرادی بود که در اختراع ابزاری برای رصد تبادلات جبهه‌ی مقابل به کار مشغول بود. همان ابزاری که در نهایت امروزه به ایجاد وای-فای منجر شده.
یک بار جان اف. کندی از او برای قرار عاشقانه‌ای دعوت می‌کند و از او می‌پرسد دلش می‌خواهد چه هدیه‌ای برایش بیاورد. لامار پاسخ می‌دهد که "برایم پرتقال بیاور. چون کمبود ویتامین سی دارم".


@papermoon20

Life

مارکس جوان>>>>>>>

مجموعه لنین در پنج دقیقه
قسمت اول: مقدمه

زیرنویس و ترجمه ویدیو از راه مارکس

#لنین | راه مارکس

@MarxWay ✯

تولدت مبارک مایسترو. مثل تو هیچوقت قرار نیست تکرار بشه