Gun deaths 'unfortunately' are worth it to keep the 2nd amendment

Rebellions are built on hope

در اتاق پذیرایی سرخ، سالوادور آلنده به انتظار آنان بود. در بر پیراهنی آستین بلند، کلاهخود معدنچیان بر سر، بدون کراوات و بر لباسش جابه‌جا لکه‌های خون. مسلسل خودکار را در دست داشت، اما به اجبار در صرف مهمات خویشتندار بود.

آلنده، ژنرال پالاسیوس را خوب می‌شناخت. یک‌چند روز پیش به آگوستیو اولیوارس گفته بود که او مرد خطرناکی است و روابطی نزدیک با سفارت آمریکا دارد. به هنگامی که آلنده، ژنرال پالاسیوس را بر روی پلکان دید به جانبش فریاد کشید:«خائن!» و گلوله‌یی به سوی او شلیک کرد که در دستش نشست.

بنا بر روایت شاهدی که از من خواست تا نامش برده نشود، رئیس‌جمهور در تیراندازی با دارو دستۀ جانی به قتل رسید. پس از آن، سایر افسران، در یک تشریفات نظامی، به جسد او شلیک کردند. در آخر کار، درجه‌داری با ته قنداق تفنگ خود به‌شدت به صورتش کوبید.

آلنده: استوار، قاطع در تصمیم‌هایش، و غیرقابل پیشگویی. یکی از وزرای کابینه‌اش به من گفته بود:« آنچه آلنده فکر می‌کند، تنها آلنده می‌داند.» آلنده عاشق زندگی بود، عاشق گلها و دوستدار سگها. مرد روزی بود با اندکک سنت قدیمی، یادداشتهای معطر و میعادهای نهانی. عظیمترین فضیلتش انجام هر کار به تمام و کمال بود، اما آن که سرنوشت می‌توانست ارزانی او کند تنها عظمت سوگین و نادرِ مردن بود در دفاع مسلحانۀ بازندۀ نابه‌هنگام قانون بورژوازی، در دفاع از دادگاه عالی که او را به رسمیت نشناخته بود اما قاتلینش را حلال‌زاده شمرد، در دفاع از کنگرۀ درمانده که او را حرام‌زاده نامیده بود اما در برابر خواست غاصبین به خوش‌خدمتی خم به تن آورد، در دفاع از آزادی احزاب مخالف که روح‌شان را به فاشیسم فروخته بودند، در دفاع از تمام جهیزیۀ بیدخوردۀ یک سیستم پلشت که او بر آن بود تا از میانش براندازد بی‌آن‌که گلوله‌یی شلیک شود.

آنچه در شیلی، در حکم عظمیترین اندوه و درد برای شیلیاییها، پیش آمد، در تاریخ در مقام چیزی است که بر همۀ ما فرزندان این قرن گذشت و تا جاوادن در زندگی‌مان خواهد ماند.



مرگ سالوادور آلنده|گابریل گارسیا مارکز|ترجمه:یارتا یاران

@adabyate_digar|#History|#Book|#BookR|#Marquez|https://news.1rj.ru/str/our_Archive/302

چکامه - ویکتور خارا: مانیفست (بیانیه)

اخرین سرود ویکتور خارا پیش از کشته شدن با چهل گلوله توسط نیروهای پینوشه

"تنها چیزی که برای من باقی می ماند این است که به کارگران بگویم: من استعفا نمی دهم! من در یک گذار تاریخی قرار گرفته ام، من برای وفاداری به مردم زندگی خود را هزینه خواهم کرد. و من به آنها می گویم که مطمئن هستم دانه هایی که در وجدان هزاران و هزاران شیلیایی کاشته ایم هیچگاه خشک نمی شوند.
آنها زور و قدرت دارند و خواهند توانست بر ما مسلط شوند، اما فرایندهای اجتماعی را نه جنایت می تواند متوقف کند و نه زور. تاریخ از آن ماست و مردم تاریخ می سازند."
-آخرین صحبت های رفیق سالوادور آلنده پیش از مرگ در جریان کودتا. ۱۱سپتامبر۱۹۷۳

#ویدئو | راه مارکس
@MarxWay

یه سری از این آدم‌ها فقط با آخوند مشکل دارن چون مستقیما ظلم کرده بهشون. وگرنه زمان مرگشون استوری می‌ذاشتن "شما چپ‌ها سنگدل و دورویید که از مرگ یک آخوند خوشحالید. اون همیشه حرف‌های درستی می‌زد که چپ رو ناراحت می‌کرد و کاش بیشتر زندگی می‌کرد. روحش شاد."
Istg these fucking people.

یه‌سری چیه اکثر این افرادی که من دارم می‌بینم. بعد اینقدر پرروان که به خودشون اجازه میدن افراد ۵۷ رو نفرین کنن و بهشون بگن احمق. آخه تویی که دنبال یه آدم احمق تر‌ از خودتی که بپرستیش با چه رویی درباره آدمایی که قطعا کپی پیست خودت بودن نظر میدی.

چشمانش را دوست داری و آنها را به گریه می اندازی؟
ای غافل از عشق چه وقت به درگاه خدا توبه میکنی؟

از صفحهٔ اینستاگرام سعید هلیچی

هنگامی که بدن «نه» می‌گوید از دکتر گابور ماته

یکی از کتاب های بی‌نظیر گابور ماته راجع به تروما، استرس و خانواده بر رفتارهامون در بزرگسالی هست

рассуждаю о взгляде твоём как о чем-то вечном,
два глаза совсем неземной красоты, смотрящие вдаль,
внутри них: океаны, закаты, звезды- все безупречно,
вот только какая-то лютая грусть, тоска и печаль.

وقتی که به صحنه آخر «پاپیون» نگاه میکنم، جایی که لویی دگا با چشمانی خسته و پر از پرسش به افق خیره می‌شه و پاپیون در امواج دریا محو میشه، چیزی در قلبم میشکنه. من به عنوان تماشاگر، در این لحظه گویی خودم در اون ساحل متروک ایستاده‌م. نگاه دگا به افق، آمیخته‌ای از حسرت و امیده، حسرتی برای چیزی که هیچوقت نتونست بهش دست پیدا کنه و امیدی که در پرواز دوستش به سوی آزادی نهفته‌ست