میو🥺

+ چرا از کتاب مقدس(قرآن) روی برگرداندی؟
- چون این کتاب(لنین) را فرا گرفتم.

شکلات افیون توده‌هاست

انقلاب شکلاتی و سرخ میمز مرتد

متن پوستر:
زن شوروی مسیر روشنی دارد - به باشگاه، به کارخانه، به کتابخانه، به مزرعه...ما به کلیسا ها و فرقه ها اجازه نخواهیم داد او را از مسیر روشنش بازگردانند

اثبات به بوروکراسی ایران مبنی بر این که جنسیتت مطابق بدو تولدت نیست جالبه. مثلا باید حتما بگی «من از بچگی با عروسک های فلان بازی میکردم و احساسات فلان داشتم». براح من دو سال پیش خودمو یادم نمیاد، بیام واست از احساساتم تو ۶ سالگیم بگم؟

گزینه های بیشتر سوال های فردا
A. Chronic apical fibrous pulpitis

B. Chronic apical granulating apical periodontits

C. Chronic apical fibrous apical periodontitis

D. Chronic apical granulomatous periodontitis

E. Acute apical periodontitis

دختر هنیبال لکتر
Ever green - finch’s stuff - im emtpy. - Gumesservi - valnira
اون ادم ساکته ی ته کلاس هستی که به حرفای همه گوش میده. حتی کمی مرموزی.
همونی که همیشه جوابای درستو تو کلاس میدونه ولی حرف نمیزنه. همونی که خو‌دشو سر موقعیت های اکواردی که پیش اورده سرزنش میکنه.
پتانسیل وحشتناک زیادی داری ولی هم یه وقتایی قبولش نداری هم ترس از شکستت نمیزاره ازش استفاده کنی.
ادم ساکت و تنهایی هستی و باهاش خوشی.
مثل یه الماسی میمونی که کسی ازش خبر نداره.
حس میکنی تنها میمیری.
اگه فقط میتونستی از خودت بیای بیرون چه کارهایی که نمیکردی.

اینو یادم رفت

.

چقدر من

صحبت با طرفدار ارباب حلقه ها چه شکلیه:

وایی😂😂😂

یه چیزی دیدم و می‌خوام ازتون بپرسم.
اگه بهترین دوستتون سمت سرتون تفنگش رو نشونه گرفته بود، آخرین جمله‌ای که قبل از شلیک می‌گفتین چی بود؟

Life, my elusive companion, has sculpted my existence with a chisel of hardship and the brushstrokes of solitude. These scars that adorn my frame, like ancient runes etched upon weathered stone, tell tales of a journey through the labyrinthine corridors of despair. Each step, a resonance of both agony and resilience, echoing in the hollow chambers of my soul. Friendship, a delicate blossom that blooms in the harshest of climates, found its roots in the fertile soil of our shared laughter and silent confessions. In the marrow of our connection, we weathered storms, yet here we stand, a crossroads before us, a precipice veiled in shadows. In this theater of existence, where the curtains rise and fall with the cadence of time, gratitude emerges as a fragile yet enduring companion. For amidst the tumultuous symphony of life, your presence, dear friend, painted hues of warmth on the canvas of my desolation. So, as the barrel of destiny points in my direction, I extend not a plea for mercy but a whispered thank you. Thank you for the shared fragments of warmth, for the interlude in this tragic opera of existence. Our narratives entwined, if only for a fleeting act, before the final curtain descends.

نیاز دارم فرانتس کافکا رو نوازش کنم

بره ها نیاز به سکوت دارند

Sailing the Seas Depends on the Helmsman, mao propaganda