چگونه می‌شود به شاخه های شکسته شده فهماند که باد عذرخواهی کرده است؟ آیا آنها ناراحت شده اند؟ آیا آنها غمگین اند؟ یا آیا آنها نا امید اند؟ نا امید از خود، نا امید از ظرافت و شکنندگی و لطافت خود یا نا امید از بادِ پیش بینی نشده؟ وای اگر بدانی نا امیدی چه جنگی برپا میکند، چقدر خون و چقدر اشکِ نارنجی ریخته ام برای این مخلوق. من فکر میکردم شاید احترام به خود کافی باشد اما نه، اشتباه بود. من فکر میکردم شاید دانستن اینکه چقدر ارزشمند هستم کافی باشد اما نه، اشتباه بود. این خطوط هیچ وقت فقط برای من نیست بلکه انقدر، انقدر، و انقدر توسط انسان ها شاخه شاخه می‌شوند که من، نهایت، یک روزی، با یک باد، با همان ظرافت خواهم شکست