نوشتهٔ ارسطو درباره دوستی. جالب است

من هر دفعه میرم دانشگاه

جراحی منو اسلی کرد

ویدیوی سلام رومی فاشیست های ایتالیایی رو یه پیج ایرانی گذاشته. برم یه ذره کامنت آنتی فاشیست بخونم حالم خوب شه.


همهٔ کامنت ها:

همونایی که وقتی درس رو بلدی مسخره ت میکنن:

واقعا از کانسپت آریستوکراسی خوشم می‌آد
جون به جونم کنن دوست دارم تو کاخ مجللم بشینم چای بخورم و آدم‌ها رو تجزیه تحلیل روانی/سياسی کنم و هرازگاهی هم چند نفر از دشمن‌هام رو برعلیه هم کنم، بعد لباس سیاه بلند و دستکش‌هام رو بپوشم و گردنبند مرواریدم رو بندازم و برم اپرا

I'm a bad communist😔

Коли ти в армію идёшь

ترجمه:
هنگامی که پسرک به ارتش می‌پیوست، دخترک سوگندی یاد کرد،
گفت وفادارانه منتظرش خواهد ماند و روسری خویش را به پسرک داد،
آه به یاد دارم، به یاد دارم هنگامی که برایم اشک می‌ریختی،
و به هنگام وداع دخترک روسری خویش را تکان می‌داد،

دندونپزشکی به نظر جلب میاد؟ سندرم استکهلم دارم میگیرم؟

رودست بازی detroit:become human نیومده

امید به روز هایی که میتونست وجود داشته باشه هستش که منو میکشه

اون مادرقحبه‌هایی که برای کرمان و غزه تسلیت می گفتن الان کجان؟ سرشونو کردن تو کونشون؟

مردم یا افلاطونی بدنیا می‌آیند یا ارسطویی. گرایش مسلط بر فلسفه‌ی ارسطو طبقه‌بندی کردن و تمایز نهادن است: تمایز صورت از محتوا، جوهر از عرض، شعر از فلسفه، فلسفه از منطق و به خصوص تمایز زبان بیان شاعرانه و استعاری از بیان فلسفی و علمی. برای ارسطو استعاره زینت کلام است، چیزی است جدا از زبان علمی. اما افلاطون آگاهانه و ناآگاهانه، اینجا و آنجا بر این خط‌‌کشی‌ها پا می‌گذارد و فلسفه را شاعرانه می‌نویسد، از استعاره و انواع مجاز هر جا بتواند بهره می‌جوید و سخن را موجودی زنده می‌داند که اگر آن را به اجزایش فروکاهیم در واقع جانش را از آن گرفته‌ایم و دیگر موجود زنده‌ای نخواهد بود. این همان درک امروز ما از هنر به عنوان موجودی ارگانیک است نه چیزی بر ساخته از صورت و محتوا.

آلترناتیو انقلابی
باکو