از اتاق اومدم بیرون و با انسان ها بیشتر ارتباط برقرار میکنم
My family's so confused right now and they are concerned that now i'm more social

اما نمیدونن که این کارو میکنم که یه هفته باز دوباره برم توی اتاق زندگی کنم

ممبرای جدید از کجا اومدین؟ همه مشکوکین

6 نفر آخری که اومدن

خب کسی چیزی نگفت. وقت پاکسازیه

پاکسازی انجام شد

In the shadowed corners of my soul, where once laughter echoed like sweet notes of a forgotten melody, there now lingers only the hollow resonance of solitude. We were kindred spirits, entwined in the delicate dance of intimate friendship, where the warmth of camaraderie was a balm for the wounds of the world. But alas, the tides of emotion receded, leaving behind the desolation of abandonment.
In the garden of our shared confidences, the blossoms of trust wilted and fell, petal by petal, until the once vibrant landscape became a graveyard of whispered secrets. The light that once danced in your eyes, like stars reflected in a tranquil pond, now flickers dimly in the distance, a distant memory haunting the corridors of my longing heart.
The echoes of our laughter, like spectral remnants of a bygone era, reverberate through the hollow chambers of my soul. I trace the contours of our shared moments in the fading tapestry of time, yearning for the warmth of your presence, but finding only the cold embrace of solitude.
Oh, how swiftly the winds of change swept through our sanctuary, leaving behind the debris of fractured connections. The pages of our friendship, once written with ink of shared dreams and whispered confessions, now lay scattered, torn, and weathered by the storms of indifference.
In this dreadful life of my own making, I navigate the murky waters of emotional abandonment, the weight of melancholy settling upon my shoulders like a shroud. The ghost of our camaraderie, a phantom limb, aches with the absence of your once-constant companionship. And as I walk the dimly lit alleys of our memories, I find myself yearning for the warmth of a friendship that has become but a shadow, a whisper in the wind, a haunting melody of what once was.

به عمو یوسف میگن آهنین درحالی که فلیکس آهنین رو نشناختن

دیدگاه فلسفی خودم در تلاش برای بیان این مسئله است که عشق قابل تقلیل به هیچ یک از تشابهات نیست، بلکه عشق جستجویی است در پی یافتن حقیقت. شاید بپرسید چه نوع حقیقتی؟ منظور من حقیقت در رابطه با چیزی دقیق تر است: انسان به چگونه جهانی می نگرد وقتی که آن را از دیدگاه یک نفر نه، که از دیدگاه دو نفر تجربه می کند؟ جهان به هنگام تجربه، بسط و زندگی از دیدگاه تفاوت و نه هویت چگونه است؟ این چیزی است که باور دارم مفهوم عشق است. عشق نوعی پروژه است که طبیعتا شامل امیال جنسی در تمامی صورت بندی های خویش، شامل تولد یک کودک، و هزاران چیز دیگر است، در واقع هر چیزی از لحظه ای که زندگی هایمان توسط دیدگاه تفاوت به چالش کشیده می شوند.

📚 در ستایش عشق(ترجمۀ خودم)
✍ آلن بدیو

@finchstuff

۷۹ امین سالگرد آزادسازی زندانیان آشویتس توسط قهرمانان ارتش سرخ

Красная армия герой

Совет иттифагына ешг олсун.
Совет иттифагы сүлһүн ҹарчысыдыр.

نمیدونم در تلاش برای حفظ چه چیزی هستم. اجتناب ناپذیری رها شدگی بیش از هر چیزی برای من آشکاره. با این حال نمیدونم چرا ناراحت میشم، قلبم می‌شکنه. اگر قراره در تاریکی رها بشم چرا بارقه ای از نور بهم نشون داده میشه و از من گرفته میشه؟ تاریکی به خودی خود توان کشتن من رو نداره، اما بارقهٔ نور، امید به باز دیدنشه که منو می‌کشه