Apparently this is about a virgin girl in the pagan era choosing to sacrifice herself to satisfy the god of spring. She dances to death.

استراوینسکی بی نظیره

در واقع خنجر مورتیس، ارتباط افراد رو با نیرو قطع میکنه و از اونجایی که خدایان مورتیس کاملا موجودات حاصل نیروی خالص هستن، وقتی ارتباطشون با نیرو قطع شه، اون ها هم از بین میرن. در واقع، خنجر مورتیس برای یه آدم معمولی حکم یه خنجر معمولی داره

نظر شخصی:
فکر میکنم خنجر مورتیس رو هیچکدوم از خدایان مورتیس نساختن، ولی فکر میکنم کاهنان نیرو ساختن اونو چون به طور مستقیم با نیرو در ارتباطن و میتونن میدی کلورین ها رو کنترل کنن

روشنایی، تاریکی و تعادل

دقیق

در کل استاروارز جدای از زیبایی های بصریش
یکی از غنی ترین دنیاها رو داره (بله در مقایسه باهاش فقط و فقط جهانِ جی‌آر‌آر تالکینه که بالاتره)
و به حدی روی سینما، داستان نویسی و حتی فرهنگ تاثیر گذار بوده که بعد از دهه ها نه تنها تکراری نشده بلکه هر روز اپدیت های بیشتر و طرفدار های بیشتری داره.
تاثیر استاروارز روی فرهنگ، مخصوصا فرهنگ مردم آمریکا به حدی بوده که روز چهارم ماه می به عنوان روز جهانی استاروارز نام گذاری شده [May the 4th be with you!] و سالانه جدای از کامیک‌کان و مراسم هایی که برای معرفی پروژه های مختلف برگذار می‌شه، عوامل و طرفدارهای استاروارز برای خودشون Star Wars Celebration رو دارن که سه الی چهار روز طول می‌کشه

و شما تاثیر استاروارز رو روی خیلی از داستان های فانتزی می‌تونید ببینید، یکی از نمونه هاش هری پاتر.

زیبا فرمودید

داوود؟ کدوم داوود؟ شاه داوود؟

کجاااااا؟

هوینگگگگ

زنیننیمیمیویمیمیویم

+++
من خیلی پیرزنم جدی
می‌شینم بافتنی می‌بافم و نون کره و شیر می‌خورم، درس می‌خونم و پول می‌شمرم
ولی خب وقتی مردم می‌خوان من رو بکشونن داخل دراماشون مجبورم چایی بریزم براشان🙏

HE SAID IT:)

جالبیش اینجاست که هوینگ ۲۵۰۰۰ سال زنده مونده. ریسپکت

بعید نیست😂

چرا دیوید تو همه‌ی شاهکارهای فراموش‌نشدنی جهان هست
قراره تو مکبث هم باشه. داکتر هو هم بوده. توی هری پاتر هم من واقعا باورم نمی‌شه که یه نقش فرعی بهش دادن و در تمام داستان استفاده‌ش نکردن.
بستی دیگه چی می‌خوای؟ فقط تو نارنیا نبودی

And like any obsession, I liked the pale feeling of control whenever I resisted you. Yes I missed you often but the absence gave me time and space to think, not to lose myself, not to abandon my solitude, not to bore you. The distance was essential although saddening at times. I despised humanness and having to play by invisible rules and fears, whenever I’d arrive at my room at the end of the day, the shadows would visit me kindly and I’d let them devour me before swallowing their faint smiles, It’d be rude to serve them nothing.