درختان بی‌اجازۀ شما سبز می‌شوند آقا!

این همه درد حق عزیزانم نبود

انگار من هیچ وقت در مسیر کشف شدن قدم نگذاشتم. مسیر های رفته شده، مسیر هایی که از ریشه اشتباه بودند و یا خشک بودند و یا مرده بودند و یا به سختی نفس میکشیدند و مسیر های تاریک و مسیر های یک نفره تنها من و منِ دیگر و دستی که همراه نمی‌شد و آیینه ای که فقط چهره ی خود را موقع اشک ریختن در آن دیدم و یا لیلایی که در بیشترین حالت تنها پنج دقیقه مشغول کشیدن سایه ی وحشی ای‌ست که نمیداند قرار است نگاه چه کسی را با آن بِبُرَّد اما این چیزی نیست که من از کشف شدن میشناسم. من نقطه ای دارم در وجود که کنجکاوی ام را قلقلک می‌دهد و این است که مرا به شناختن وا می‌دارد اما، پس، من، چه؟ من دستانی دارم پر توان و ذهنی دارم بی پروا، آزاد ، به آنچه در آیینه سخن می‌گوید کار ندارم که همان صورت لیلاست اما پس، من، چه؟ چرا نه چیزی‌ست که مرا قلقلک بدهد و نه چیزی‌ست که انسان ها را راجع به من قلقلک بدهد؟ وای انگار چیزی درون من مرده، وای انگار نفس های آخر است. وای ازین مسیرِ کشف کردن و کشف شدن که من هیچ وقت اخری را احساس نکردم، شاید آن را زیستم، شاید آن را سپری کردم، شاید آن را تجربه کردم، طی کردم، ثانیه ها از آن من، مسیر مال من، اما چرا هیچ گاه نشد فکر کند کسی که من دمای چای را در زمستان چقدر دوست دارم یا چرا سکوت برای من لذت بخش ترین مکالمه ست یا آخرین چیزی که قبل خواب به آن فکر میکنم چیست مرگ است یا زیستن یا هر سوال یا هر چیز. من گاه نمیدانم و از من خسته ام. من گاه برای شناخت من، خسته ام. چشمانم، خسته اند، برای دیدن من.
۱۴۰۲/۶/۲۲

یه تئوری خیلی دردناکو می‌دونستید؟
دارث ویدر، بوبافتو کنار خودش نگه داشته بود و باهاش کار می‌کرد
چون صدای بوبا اونو یاد کاپیتان رکس می‌نداخت.

من اگه از لحاظ روانی آدم سالمی بودم معتاد به گوشی نمیشدم

Stand by me(1986)

And I need to save you
But who's going to save me?

And this dictator wasn't dean until now? Who the fuck was the dean all this time?

کفرگویی میبینم در این لیست

من اگه از لحاظ روانی آدم سالمی بودم رو شونه هر آدمی که کوچیک‌ترین اشاره‌ای به بنگتن می‌کرد در وصف hyyh نمی‌گریستم

ببین تا فن گرلی کنیم واسش. واسه کلون ها اشک بریزیم

دقیق. استاروارز تراژدیه. حتی اگه باز بدونی آخرش چی میشه گریه ت میگیره

دقیقا. اگه قابل حدس بود که تهش «آدم خوبا» برنده میشن اینقدر محبوب نمیشد. خیلی کاراکتر خاکستری داره، خیلی لحظات سختی داره، خیلی فداکاری و اشتباهات برگشت ناپذیر داره، خیلی خیانت داره

که چقدر آدم‌ها توی زندگی هم دیگه تاثیر دارن
که یک رفتار اشتباه منجر به چه خسارت هایی می‌شه
که یک تصمیم غلط و یک لحظه به بیراهه رفتن چه بلایی سر انسانیتِ آدمی میاره...

ولی بنانافیش در مورد دوتا پسر توی نیویورکه که موز ماهی می‌خورن و تمرین تیراندازی و پرشش نیزه می کنن منظورت چیه

تهشم یه خونه می‌خرن و با سگشون سه‌تایی زندگی می‌کنن و همچنان موزماهی می‌خورن ها؟

تو در تمام لحظات منتظر سقوط آدم‌های خوب و رستگاری آدم‌های بدی، هیچ چیزی قطعی و تعیین شده نیست:)
*به جز سیکوئل*

مگه شاهکار بی رقیب تاریخ بشریت نیست؟

هیچوقت از دیدن کلون وارز پشیمون نمیشی

منو ببخش پیتر جکسون

چیا هستنننن؟