دقیق. استاروارز تراژدیه. حتی اگه باز بدونی آخرش چی میشه گریه ت میگیره

دقیقا. اگه قابل حدس بود که تهش «آدم خوبا» برنده میشن اینقدر محبوب نمیشد. خیلی کاراکتر خاکستری داره، خیلی لحظات سختی داره، خیلی فداکاری و اشتباهات برگشت ناپذیر داره، خیلی خیانت داره

که چقدر آدم‌ها توی زندگی هم دیگه تاثیر دارن
که یک رفتار اشتباه منجر به چه خسارت هایی می‌شه
که یک تصمیم غلط و یک لحظه به بیراهه رفتن چه بلایی سر انسانیتِ آدمی میاره...

ولی بنانافیش در مورد دوتا پسر توی نیویورکه که موز ماهی می‌خورن و تمرین تیراندازی و پرشش نیزه می کنن منظورت چیه

تهشم یه خونه می‌خرن و با سگشون سه‌تایی زندگی می‌کنن و همچنان موزماهی می‌خورن ها؟

تو در تمام لحظات منتظر سقوط آدم‌های خوب و رستگاری آدم‌های بدی، هیچ چیزی قطعی و تعیین شده نیست:)
*به جز سیکوئل*

مگه شاهکار بی رقیب تاریخ بشریت نیست؟

هیچوقت از دیدن کلون وارز پشیمون نمیشی

منو ببخش پیتر جکسون

چیا هستنننن؟

خوش برگشتی صبااااا
دلم واست تنگ شده بود

خب صبا منو ایگنور میکنه. من برم تو غارم

میوووووو🥺💙

آره. بعضیا حتی جنگ جهانی دوم رو بیف هگلیان با شوپنهاوریست ها میبینن

کانتی ها با کانتی ها💀

صدات چه نازه صباااااا

ببینید راستش بحث مفصلیه و من واقعا حضور ذهنش رو ندارم که خوب حرف بزنم.
فقط موضوع اینجاست که ادبیات بزرگه، بیش از حدی که هیچ کدوم از ما بتونه تصورش رو بکنه وسیعه، طوری که مردم عمرشون رو می‌ذارن و باز هم تهش نمی‌تونن ادعا کنن بهترین آثار رو خوندن و می‌شناسن.
وقتی بچه‌ای لمونی اسنیکت می‌خونی و بعد می‌فهمی فامیلی بودلرها رو از روی یه شاعر به اسم بودلر گذاشته و این شکلی کنجکاو می‌شی که بری بودلر بخونی. می‌فهمی اسم بئاتریس از روی زنی توی کمدی الهی دانته است و کنجکاو می‌شی می‌ری کمدی الهی رو بخونی. توی یه بحث کسی بهت می‌گه می‌دونستی فروید یه نظریه داره به اسم عقده ادیپ؟ و کنجکاو می‌شی می‌ری نمایشنامه ادیپوس شهریار رو می‌خونی، بعد کنجکاو می‌شی ببینی چطور شد که روان‌شناس‌ها تصمیم گرفتن از حماسه‌‌های قدیمی برای روان انسان الگو ببرن و این طوری با یونگ آشنا می‌شی. یا شاید هم اصلا ممکنه تصمیم بگیری بری نمایشنامه فروید سارتر رو بخونی. همیشه یه سری کلمه‌ها به گوشت می‌خوره که معنی‌شون رو نمی‌دونی یا فکر می‌کنی که فهمیدی، ولی واقعا نفهمیدی. و این شکلی می‌شه که مدام سوال‌های بیشتری برات به وجود میاد و می‌خوای با دنیاهای بیشتری آشنا بشی. می‌خوای همه چیز رو احساس کنی، بفهمی، تجربه کنی، می‌خوای قلبت از گز گز خوشایندی بسوزه و می‌خوای کنه وجود انسان‌ رو لمس کنی. گاهی می‌خوای توی یه گوشه نمور و امن برای خودت بخزی و گاهی دلت فقط یه دنیای جادویی می‌خواد.
ادبیات همینه، ادبیات همه‌ش هست، تو رو از دنیایی به دنیای دیگه می‌بره. ولی فقط در صورتی وقتت رو باهاش تلف نکردی که واقعا بخوای باهاش بری، واقعا کنجکاو، تشنه‌ی احساسات یا چیز بیشتری باشی. چون اگه نباشی، فقط کاغذه، کلمه است، اسمه. اسم‌های قلنبه سلنبه و بزرگ که حفظ می‌‌کنی تا وقتی تو بحث بزرگ‌ترها شرکت داده شدی کم نیاری.

از خر شرک یاد گرفتم که با اژدها نباید دعوا کنم...

مقصودم همینه :))))

جای دعوا روش های زیادی برای صلح هست