واقعا دیدگاه مردم کشورم راجع به مسئله‌ی فلسطین می‌ترسونتم.

اکثریت مردم کشورم در دام لمپنیسم افتادن و از اوباش و فاشیست ها دفاع میکنن. دیدگاه شون هم چنان انتزاعیه که آدم تعجب میکنه

از کشوری هستم که «نبرد من» هیتلر پر فروش ترین کتابشه

Oy ir narische tsionistn

Dehumanization

حوصلم خیلی سر رفته، میشه برای بقیه هم بگم؟

میو

لیا آبه :,)
آبی که آرومه و تو رو هم آروم میکنه
آبی که شفافه و ناخالصی نداره
بزرگ و زیباست مثل یه دریاچه‌ی خوشگل که داری از پنجره‌ی کابینی که کنارشه تماشاش میکنی و حس میکنی همه چیز همون طوریه که باید باشه
اون آب خنکی که بعد از تشنگی خیلی زیاد میخوری و بعد یه آه عمیق و خوشحال میکشی
اون آب گرمی که باهاش دوش میگیری و تمام درد بدنت رو از بین میبره
اون آبی که میذاری جوش بیاد و بعد باهاش چای دارچین درست میکنی
آبی که صبح به صورتت میزنی و خواب رو از سرت میپرونه
آب مثل بارون نم نم و ملایم

میوووو🥺

خب وقتشه واسه صبا بنویسم

صبا برای من بیش از هر چیزی یاد آور باده
باد زندگی میبخشه و گویا همواره نجوایی داره که در گوش آدم زمزمه ش کنه. برای من یادآور نسیم خوشایند صبحگاهی و نغمهٔ گذرش میان خوشه های گندمه.
تناقض جالبی هم داره. در عین ملایم بودنش میتونه قوی باشه و قوی ترین ریشه ها رو از جاش بکنه. گاها دیده میشه که صورت یک مسافر خسته رو نوازش میده یا درختی رو با تمام وجود به زمین می افکنه.
در چنین بادی میشه نه تنها زندگی، که بازتاب ابدیت رو یافت، یک ملودی که از عشق، غم و از رقص ابدی وجود صحبت می‌کنه.

حقیقتا بلد نیستم از کلمات استفاده کنم