میخواستن منو از دانشگاه اخراج کنن

با وساطت رئیس دانشکده نجات یافتم

Disciplinary committee got no shit

اینجا جاییه که ولادیمیر مایاکوفسکی یکی از شعرای بلندش رو سروده

Dream come true

Les Choristes - Les Avions en Papier (Mathieu leaves)

Les choristes (2004)
The choir 2004
یکی از فیلمای مورد علاقه م. ویدیو حاوی اسپویل

نقطه نظر:
ابطال گرایی کارل پوپر، برای لیبرال ها و اصل عدم قطعیت خردگرا ها پیراهن عثمانه تا از یه پدیده مترسک بسازن و به اون مترسک حمله کنن تا از درگیر شدن مفهومی با اون پدیده فرار کنن. نمونه ش در کتاب «جامعه آزاد و دشمنان آن» در چندین فصل به رد کردن نظریات هگل می‌پردازه و بیشتر به مترسکی که از هگل ساخته حمله می‌کنه.

کتاب «نقد دین و فلسفه» از والتر کافمان به تفضیل به این رویکرد اشتباه پوپر و خردگرا ها میپردازه.

یجوری نوشته «با حکومت پهلوی میجنگیدن» انگار نه انگار بعد از انقلابم سربداران آمل با اسلحه به مصاف جمهوری اسلامی رفتن و سلطنت طلب چهل و پنج ساله منتظره ته موندهٔ سس خرسی سوار بر اسب سفید برگرده ایران و تاریخ رو یک قدم به عقب برگردونه.

انتخاب لئا  سیدو هوشمندانه‌ است. حالت چشمانش با گودی‌ و پفی که دارد می‌تواند خودویرانگری را نشان دهد‌. اجرای لئا سیدو تحسین‌برانگیز‌ و قلب فیلم است. به خصوص در ژست‌های تنهایی و جاهایی که منطقا بیش از همه خودش است و تصویری برای دوربین‌های رسانه نیست، بلکه تصویری برای همان دوربین نامرئی فیلم است که متوجه حضور دوربینِ بدون فیلم‌بردار می‌شود و تماشاگری که ما هستیم. این دوربین، آگاهی و برون‌ریزی درون، بیش از هر لحظه‌ای ماهیتی سینمایی دارد. احتمالا همین‌جاست که فرق دوربینِ رسانه و دوربین سینما آشکار می‌شود. دومون فرانس را قضاوت نمی‌کند، بلکه عذابش می‌دهد. عذابش می‌دهد تا انسان شود و رهایی جوید (شاید بیشتر از سبک، این ایده باشد که کمی او را به برسون پیوند دهد) و شاید این انسان بودن تنها با خروج از تصاویرِ رسانه ممکن باشد و در آغوشِ دیگری آرام گرفتن.

بخشی از مقاله‌ام در مورد فرانس ساخته‌ی برونو دومن که چندسال پیش منتشر شد.

France (2021, Dumont)

@just_movieeee
@just_movieeee