عشق، اعتمادی منحصر به فرده که به تصادف و بخت سپرده میشه.
دنبال علت گشتن بیهوده ست

آیین شما برای خودتان و وطنم برای خودم


@finchstuff

This

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://news.1rj.ru/str/adibnotes/5792
یکی خانواده خودتو اینجوری بکشه ببینم زبونت همینقدر درازه یا نه

ببخشید مگه من تزار نیکولایِ دوم هستم؟

کاملا مخالفم

در وهله اول، رفتار انسان برگرفته از یک طبیعت از پیش تعیین شده نیست که بخواد در طبیعتش(که وجود نداره) دنبال راه حل بگرده و خودش رو مقصر بدونه. رفتار انسان تحت تأثیر فاکتور های زیادیه

امشب با جزئیات عمیق تر میشم ولی تا الان اینو بدونید که با رفتار خودتحقیری نمیشه مشکلات روانی رو بهتر کرد

همون victim mentality هم ریشه در پیشینه فرد داره. نمیتونیم با چنین قطعیتی فرمان بدیم که هر کسی مشکل رو جایی جز خودش جستجو میکنه لزوما victim mentality داره

میخواستم لاکان بشم ولی لاکان تا شب خسته ست

بحث مسئولیت جداست. اینجا رو باهات موافقم

راستشو بخوای به نظرم متنه خیلی گزاره کلی رو ارائه میداد به جای اینکه تمرکز کنه بر کسایی که مسئولیت خودشونو گردن نمیگیرن

مثلا من بخاطر اختلالم هیچ‌گونه درکی از زمان ندارم. کلا زمان برای من کانسپت عجیبیه. این باعث میشه حتی اگر بخوام زود برسم، بازم دیرم میشه.
دوستم میدونه من این مشکل رو دارم. کاریش نمیتونم بکنم یعنی این دیگه به معنای واقعی کلمه دست خودم نیست ولی بازم مسئولیتش رو قبول میکنم. عذرخواهی میکنم. حق به جانب بودن و اینکه فکر کنی victim هستی تورو به جایی نمیرسونه.

من فکر میکنم همینکه یه نفر نمیتونه مسئولیت هیچی رو قبول بکنه باز خودش یه مشکله که باید درمان بشه. بنظرم با یه حرف زدن بهشون، ازین رو به اون رو نمیشن.

حتی اگرم تلنگر بخورن بنظرم باز نمیتونن یهو منقلب بشن. چون حتی اگرم مشکل نباشه یه خط فکری و عادته که دارن و تغییر دادنش با یه حرف شدنی نیست.

یک دوست خیلی نزدیکی داشتم که تراپی میرفت ولی وای! این victim mentality لعنتیشو نمیتونستی درست کنی. یکبار توی اون ۸ سال دوستی یک عذرخواهی از دهن این بشر بیرون نیومد.
“بخاطر طلاق مامان بابامه
بخاطر بیماری فلانمه
و…”
من بهش گفتم چرا همیشه وقتی بهت میگم ناراحتم کردی یا بهم توهین کردی، سعی میکنی توجیه کنی رفتارت رو بجای عذرخواهی کردن و قبول کردن مسئولیتش؟
بعدشم رابطه‌ام رو باهاش قطع کردم.
ما نمیخوایم این افراد رو تغییر بدیم. وظیفه‌ی ما نیست ولی خوبه بدونن رفتارشون چجوریه و بعدش هم رابطمونو قطع کنیم.

من و افرادی که مثل من هستن و باید زندگی رو به سختی منیج کنن، خوب میدونن درک نداشتن و عذرخواهی کردن بخاطر چیزهایی که روشون هیچ کنترلی نداری، یعنی چی اما باید انجامش بدی.
انسان‌هایی رو پیدا میکنی که درکت میکنن اما بازهم باید مسئولیتش رو قبول کنی و عذرخواهی کنی.

امروز روز آزادی مطبوعات هست

۶ سال حبس ناعادلانه

اول باید درست عذرخواهی کنی و وقتی طرف آروم شد و بخشیدت بعد میتونی براش توضیح بدی که قصد نداشتی ناراحت/اذیتش کنی و دلیل رفتارت رو(بخاطر اختلال، بیماری، تراما یا هرچیز دیگه‌ای باشه) رو توضیح بدی.

میشه بذاری این شکلی گل بذارم بین موهات؟👈🏻👉🏻

کوکی میویی می‌خوام.