در واقع هیچ برنامه نویسی تا حالا نتونسته کاری کنه تا کامپیوتر بتونه اعداد تصادفی مطلق ارائه بده

در عوض ما اعداد شبه تصادفی داریم. حالا چه اتفاقی میفته که ما وقتی از کامپیوتر اعداد تصادفی میخوایم یه عددی رو تحویل میده و چرا این عدد کاملا تصادفی نیست؟

برای تولید عدد تصادفی، کامپیوتر ها از الگوریتم تولید اعداد شبه تصادفی(PRNG) استفاده میکنن. یعنی برای این که بتونن یه عددی رو تولید بکنن، نیاز به یه فرمول و یه عدد اولیه دارن. این عدد یا حالت اولیه رو بهش میگیم seed. حالا seed چطوری تعیین میشه؟ اینجاست که بحث زمان میاد وسط

کامپیوتر ها سیستم زمانیشون بر حسب تعداد ثانیه های گذشته از یک نقطهٔ زمانی به نام epoch که برابر با یکم ژانویه سال ۱۹۷۰ هست حساب میشه. برای اینکه بتونیم در ایجاد اعداد شبه رندوم، عددی رو داشته باشیم که بتونه باعث ایجاد اعداد غیر تکراری بشه از زمان استفاده میکنیم که همون تعداد ثانیه هاییه که از epoch گذشته. مثلا الان که ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ ساعت ۱:۴۶ هست اینجا، تعداد ثانیه هایی که از epoch گذشته برابره با
1,718,660,975 ثانیه

فرمولی که بر حسبش اعداد شبه تصادفی ایجاد میشن این شکلیه:
New number = (a x current number + c) mod m

در فرمول بالا اعداد a,c,m اعداد ثابتی هستن که انتخاب شدن از پیش برای این که بیشترین بازدهی رو داشته باشه فرمول، یعنی اعداد رندوم بیشتری بتونه تولید کنه(مثلا عدد m معمولا دو به توان ۳۲ یا ۶۴ هست چون با حجم های کامپیوتری بهتر کار میکنه) و current number تعداد ثانیه هایی هست که از epoch گذشته.
فرمول بالا معنیش میشه باقی ماندهٔ تقسیم
a x current number + c
بر عدد m
که نتیجه ش میشه یه عدد بین 0 تا m - 1

و این میشه عدد شبه تصادفی ما. الان که فکر میکنم ما هم مشابه کامپیوتر ها، چیز های تصادفی ای که تولید میکنیم کاملا تصادفی نیستن، بلکه تحت تأثیر تجربه های زیستهٔ ما قرار میگیرن

احتمالا خیلی خوب توضیح ندادم ولی چه کنیم؟ عاشق ریاضی و کامپیوترم

آخ‌آخ.
به این اپوزیسیون گنده‌گوی مفت‌خور باید بیش‌تر از همه چیزها گفت.

شما یه نگاه به شخصیت‌های مردمی این مملکت بنداز.
رضا پهلوی، معصومه علی‌نژاد، علی کریمی.
انگار از تیمارستان آوردن‌شون. آدم باور نمی‌شه ننه‌باباشون هم حرف‌هاشون رو جدی بگیرن.

این جمله رو از هرکس شنیدید بدونید به احتمال قوی نمی‌دونه راست و چپ چیه.

من واقعا دلم میخواد تابستون رو مثل عکسای توی پینترست زندگی کنم و بگم آره تابستون فصل موردعلاقمه، ولی ترکیب گرما و امتحانا و فشار روانی و سامرتایم سگنسی که دچارش شدم هیچ جوره نمیذارن تابستون رو طوری که دلم میخواد بگذرونم.

من هر سال دبیرستان:

ظاهرا نوام چامسکی مرد

غم

In an attribution to his linguistic works. RIP "the father of modern linguistics"

از شما چه پنهان، اطلاعات سیاسیِ دانشجوها و جامعه‌ای که من الان باهاشون در ارتباط هستم به حدی کم و محدود به اطلاعاتی است که صرفا از اینستاگرام کسب کرده‌اند و به طبع اون پوچ، shallow و off topic هستند که واقعا مرا می‌ترساند.

چقدر تلاش انجام شده که موفق شدن جامعه‌ی دانشجو انقدر از آگاهی فاصله بگیره؟

به اتفاقات کوی دانشگاه، اعتراضات دانشجوهای صنعتی شریف و همه‌ی این‌ها فکر می‌کنم و عصبانیت فروکش نمی‌کنه.