A ruler who hides behind paid executioners soon forgets what death is.

- Lord Eddard Stark
📚 A Game of Thrones
✍ G.R.R Martin

دلم می‌خواد به رسی بگم بپوش میام دنبالت ولی من تو خانواده از یه ساعتی به بعد از اتاق نمی‌تونم برم تو آشپزخونه حتی.

پارتنرم تا همیشه مایهٔ افتخارمه

ملکور عزیزم. ملکور واقعا شر بود اما بیش از هر کسی ریلیت میکنم باهاش

عاشوب پرسید چرا ویلن ها سطحی تر شدن. فکر میکنم که علت این باشه

شرور امروزی، تنها یک کاریکاتور غم‌انگیز از شخصیت پیچیده و چند وجهی سابقه. ما در عصری زندگی می‌کنیم که عمق روایی شخصیت های شرور روی قربانگاه تماشای بصری و سودآوری تجاری قربانی شده. راسکلنیکف داستایوسکی یا ایهاب ملویل رو با شخصیت های یک بعدی و قالبی امروز مقایسه کنید.
تو ادبیات کلاسیک، شروران صرفاً به خاطر شرور بودن شرور نبودن. اونا از پیچیدگی روانشناختی غنی آکنده بودن و اعمالشون از بحران‌های فلسفی یا وجودی عمیق نشأت می‌گرفت. «یاگو» شکسپیر رو در نظر بگیرید که دسیسه‌هاش توسط هزارتویی از انگیزه‌ها - حسادت، جاه‌طلبی، شاید حتی عشقی ناگفته برای «اتللو» - هدایت می‌شه. این شخصیت‌ها بازتاب تاریک‌ترین گوشه‌های طبیعت انسان بودن و خوانندگان رو مجبور می‌کردن با حقایق ناخوشایند دربارهٔ خودشون روبرو بشن.
در مقابل، شروران امروزی اغلب به عنوان یک وسیلهٔ صرف برای پیشبرد داستان عمل می‌کنن. اونا فاقد پیشینه‌های پیچیده و ابهامات اخلاقی هستن که پیشینیان ادبی اونا رو بسیار جذاب می‌کنه. در عوض، ما با شرورانی روبرو می‌شیم که عملکرد اصلی اونا ارائهٔ یک چشم انداز یا شاید یک سناریوی پیش پا افتاده ست - یک رویارویی پر از جلوه های ویژه. جوکر تو «شوالیهٔ تاریکی» کریستوفر نولان یه استثنائه، اما حتی اونم تو چشم‌انداز سینمایی معاصر به طور فزاینده‌ای نادره. این تغییر نشان‌دهندهٔ یک روند فرهنگی گسترده‌تره که در اون محتوا به طور مداوم برای فرم قربانی می‌شه. ما در عصری زندگی می‌کنیم که توسط چیزی که (صریح و عوامانه بودن منو ببخشید) شاید بشه بهش «پورنوگرافی تصویر» گفت تسلط پیدا کرده. تمرکز روی لذت بصری هستش که روایت‌ها رو به مجموعه‌ای از صحنه‌های پر زرق و برق تقلیل میده که با کمترین توجه به انسجام یا عمق به هم متصل شده‌ن. این پیروزی فرم بر محتوا هستش، جایی که چشم انداز، خود هدف می‌شه. مشکل صرفا هم زیبایی‌شناختی نیست بلکه ایدئولوژیکه. وقتی شروران به تجسم‌های ساده‌ای از شر تقلیل می‌یابن، یک جهان‌بینی دوتایی رو تقویت می‌کنه که در اون مسائل اجتماعی و اخلاقی پیچیده به دوگانگی خوب در مقابل بد تبدیل می‌شن. این به نوبهٔ خود، تفکر انتقادی رو خفه می‌کنه و فرهنگ سطحی‌گرایی رو تقویت می‌کنه. در اصل، سطحی بودن شرور معاصر بازتاب تمام‌نمای کوته‌بینی فرهنگی ما هستش، جایی که غنای تجربهٔ انسانی اغلب تحت‌الشعاع تعقیب بی‌امان جذابیت بصری و تجاری قرار می‌گیره. سر همین، چالش، بازپس‌گیری عمق و پیچیدگی‌ای هست که زمانی باعث می‌شد داستان‌ها در سطحی عمیقا انسانی طنین‌انداز بشن.

نژادپرست‌های عزیزی که ۲۴ ساعت از ۷ روز هفته‌تون رو در توییتر و اینستاگرام به فحاشی و تهدید افغانستانی ها در ایران اختصاص دادید، رفتید در محله‌هایشان جیغ و داد کردید و با ضربات چاقو در مترو و خیابان ادم کشتید، در شعارها و تئوری‌های توطئه‌تان می‌گفتید «پلیس با این‌ها خوب است»، «دولت این‌ها را راه داده تا ایرانی کمتر شود» و تمام خزعبلاتی که ذهن‌های خاک خورده‌تون تولید می‌کرد. الان که کودک کم‌شنوای افغانستانی، با زانوی مامور کثافت روی گردنش خفه شده، نظری ندارید که برای یک بار دیگه حماقت کردید و در تیم این فاشیست‌ها بازی کردید؟ خاک بر سر همه‌ی ما که نتونستیم جلوی این وحشی‌گری‌هارو بگیریم.

شرمم می‌آد از هم‌وطنِ چنین موجوداتی بودن.

ایرانی اصیل بودن اینجوری هستش که بنده با یک لیوان چای درحال قُل‌قُل جوشیدن از گرما، به کولر چپ چپ نگاه میکنم و به پدرم میگم کولره خراب شده ها، خنک نمیکنه.

اولین ممبر چنلم لیو داد. ای بابا

Some old wounds never truly heal, and bleed again at the slightest word.

📚 A Game of Thrones
✍ G.R.R Martin

“Let me give you some counsel, bastard,” Lannister said. “Never forget what you are, for surely the world will not. Make it your strength. Then it can never be your weakness. Armor yourself in it, and it will never be used to hurt you.”

📚 A Game of Thrones
✍ G.R.R Martin

کسی جایی میشناسه بتونم با قیمت مناسب بالابان(دودوک ارمنی) تهیه کنم؟

آرمان مردم عرب فلسطین پیروز خواهد شد.

تمبر پست اتحادیه جماهیر سوسیالیستی شوروی سال ۱۹۸۳

سانسا توی کتاب نچسب تر از توی سریاله

اصلا. حالم به هم میخوره ازش

🎥 the silence of the lambs 1991