آنکس که از من پناهنده ساخت، مرا به بمبی بدل کرد ...

✍ محمود درویش

با وجود کچل کردن، مصرف دارو برای افسردگی و اضطراب، مصرف زینک هنوز موهام دارن میریزن. عالی

آغاز سال تحصیلی، آغاز مقاومت

مقاومت زندگی است

با احترام تمام به مکتب فرانکفورتی ها

آن موقع زمان حکومت پیشه وری بود، کلاس چهارم ابتدایی. قصه ماکسیم گورگی توی کتاب ما بود، قصه ی چخوف توی کتاب ما بود، مثالهای ترکی و شعر صابر، شعر میرزا علی معجز ... همه ی اینها توی کتاب ما بود و آن وقت تنها موقعی که من کیف کردم که آدم هستم، بچه هستم یا دارم درس می خوانم همان سال بود. من از آنها دفاع نمی کنم، می خواهم احساس خودم را بگویم.


✍ غلامحسین ساعدی

#در_چنین_روزی ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۳، ادوارد سعید*، متفکر مشهور درگذشت.

«بحث من این است که تاریخ را مردان و زنان ساخته‌اند. به همین رکن نیز تاریخ می‌تواند ساخته نشود و به جایش سکوت، فرسودگی، تحمیل اشکال بودن و تحمل آنها نوشته شود.»

ادوارد نظریه‌پرداز ادبی، منتقد فرهنگی، فعال سیاسی و بنیانگذار نظریه‌ی پسااستعمار بود و در مورد خاورمیانه و فلسطین و به ویژه نگاه غرب به «شرق» یا شرق‌شناسی مطالب زیادی نوشته است.
تصویر ۳ ژوئیه ۲۰۰۰ عکس‌برداری شده است. ادوارد در حال پرتاب سنگ به برج دیده‌بانی اسرائیل در مرز بین لبنان و فلسطین است.

سلام بر آن کسی که خونش به ظلم ریخته شد ...

Liberal moment

این مجموعه رو بذاری جلوم صد ها بار نگاهش میکنم. عالیه. کودکی من با این مجموعه کارتون گذشت

از نظر بابک ورود افغان ها به کشور اشتباهه و دولت بی حد و مرز داره افغان ها رو پذیرش میکنه. بابک اما به جای اینکه اونطور که مدعیش هست مشکل از دولته، به خود افغان ها حمله میکنه به جای حمله به دولت. بابک نژادپرسته اما وقتی که نژادپرستیش رو بهش گوشزد میکنی به علت قرار گرفتن در اقلیت، ماسک «مظلوم» میزنه

شاهد سناریوی تازه حکومت ایران هستیم علیه افغانستانی‌ها. سیستمی که دهه‌هاست علیه افغانستانی‌های ساکن ایران تبعیض‌ها روا داشته، دوباره افکار عمومی را علیه آنها برانگیخته؛ افکار عمومی که در طی جنبش ضدتبعیض ژینا امید آن می‌رفت که به نزدیکی هرچه بیشتر ایرانی و افغانستانی برسد

تیترهایی مثل " معضل بزرگ تکثیر افغانی‌ها در ایران"  و " افزایش نوزادان افغانستانی در بیمارستان‌های ایران" تنها نمونه‌هایی از جریان تازه نفرت‌پراکنی هستند. این برداشت‌ها دارند در افکار عمومی شکل می‌گیرند: حکومت از زاد و ولد افغانستانی‌ها استقبال می‌کند تا جمعیت مذهبی را افزایش دهد، حکومت به افغانستانی‌ها اقامت و پول می‌دهد تا جای ایرانی‌ها را بگیرند، حکومت دارد برای خودش لشکر و سرباز درست می‌کند...

این فکرها این حرفها نه تنها صحت ندارند بلکه خطرناکند و در گفتمان "امنیتی‌سازی" ریشه دارند؛ گفتمانی که در همه جای جهان برای توجیه تبعیض علیه مهاجران و پناهندگان به کار می‌رود : مهاجران بیشترین جرم‌ها را مرتکب می‌شوند، مردهای مهاجر خشن و زن‌ستیزند، پناهندگان تنبل‌اند و سربار جامعه، آنها امنیت کشور را به خطر می‌اندازند... همه‌ی اینها را در همه جای جهان درباره پناهندگان و مهاجران می‌شنویم. قانونی و غیرقانونی هم ندارد. در ایران هم انگشت اتهام به سوی افغانستانی‌ها همیشه دراز بوده؛ درحالیکه بزرگ‌ترین قاتلان زنجیره‌ای ایران، "ایرانی" بوده‌اند هنوز مفهوم "خفاش شب" و "مرد افغانستانی" در ذهن برخی با هم تداعی می‌شود. افغانستانی دهه‌هاست برای بسیاری در ایران تصویرگر"ناامنی" بوده و این تصویری است که حکومت و رسانه‌ها ساخته‌اند.

اما موج تازه‌ی نفرت‌پراکنی پا را از این تصویر فراتر نهاده و حتی حق تولد و حیات نوزادان افغانستانی را یک تهدید برای جامعه ایران می‌داند.

اگر ما به جنبش زن، زندگی، آزادی باور داریم و از ضرورت مبارزه با ستم و تبعیض و نابرابری حرف می‌زنیم باید در مقابل این سناریوی جدید علیه افغانستانی‌ها بایستیم، نه اینکه خود ما هم از بازیگران آن باشیم. باید همانطور که به فکرهای خطرناکی مثل "مرد کورد و عرب خشن است"، "زن بلوچ قربانی منفعل است"، " همجنسگرایی باعث آبروریزی است"، "معلول سربار جامعه است" و ... پایان می‌دهیم، این فکر پلید را هم تمام کنیم که "افغانستانی مخل آسایش و امنیت است"!

آدمی که شناسنامه یک کشور را دارد بیشتر از کسی که شناسنامه آنجا را ندارد صاحب حقوق نیست. نوزاد افغانستانی قارچ نیست که از "تکثیر" ش بترسیم! او به اندازه هر نوزاد دیگری حق تولد دارد در هر جای جهان.