یه روز اریک لوی(eric lévi) از خواب بیدار میشه و میگه اگه گروه کر و سرود های گریگوریان رو با موسیقی راک و پاپ ترکیب کنم چی میشه؟ این میشه که پروژهٔ eRa به وجود میاد

Project +eRa+ (1996)

به بهه

Цой жив

Mark Knopfler - Brothers In Arms

@finchstuff

عزیزان، چیکار میکنین کمتر از ۸ ساعت میخوابین و در طول روز بیهوش نمیشین از خواب؟

Kadim Al Saher - Qoulee Ouhibbouka
كاظم الساهر - قولى احبك

@finchstuff

هر دفعه کاظم الساهر گوش میدم یه جون به جونام اضافه میشه

Remember

از کتاب خاطرات زندان #مصطفی_خلجی درباره‌ی
زندان در دورانِ پهلوی

#روشنفکر_متعهد #روشنفکر_انقلابی #غلامحسین_ساعدی #صمد_بهرنگی #در_دفاع_از_روشنفکران #علیه_بی_تفاوتی


@Blackfishvoice1

در ستایش رخداد
فینچ

رخداد، این گسیختگی در نظم موجود، بنیان‌های درک ما از حقیقت، وجود و پتانسیل تحول‌آمیز تجربۀ انسانی را به چالش می‌کشد. سخن گفتن از رخداد، درگیر شدن با گسست رادیکالی است که تداوم هستی را مختل می‌کند، لحظه‌ای که فراتر از عادی و روزمره می‌رود و امکانات جدیدی را برای اندیشه و عمل می‌گشاید.
رخداد صرفاً یک شدن نیست؛ بلکه یک تکینگی است که قیدهای موقعیتی را که از آن پدید می‌آید، نفی می‌کند. این همان امر غیرمنتظره، غیرقابل پیش‌بینی، لحظه‌ای است که عادی درهم می‌شکند و جهان از نو ساخته می‌شود. از این نظر، رخداد تجلی پتانسیل نامحدودی است که در پوچی هستی نهفته است. رخداد نقطه‌ای است که پوچی خود را نه به عنوان یک کمبود، که به عنوان یک منبع خلاقیت و تحول آشکار می‌کند.
به عنوان مثال، رخداد سیاسی را در نظر بگیرید. در تحول نظم مثبوت است که شاهد ظهور حقایقی نوین هستیم. انقلاب‌هایی که تاریخ را مملو از وجود خویش کرده‌اند، صرفاً نوعی واکنش به ستم نه، که رخدادهایی هستند که امکان جهانی نوین را آشکار می‌کنند. این ها لحظاتی هستند که سوژۀ جمعی، در وفاداری خویش به رخداد، فراتر از محدودیت‌های تحمیل شده توسط وضع موجود می‌رود. در این وفاداری، ماهیت آنچه انسان بودگی را شکل می‌دهد می‌یابیم: توانایی پاسخگویی به فراخوان رخداد، پذیرش ناشناخته و ساختن مسیری جدید.
رخداد همچنین ما را فرا می‌خواند تا ماهیت حقیقت را بازنگری کنیم. حقیقت، به معنای بدیویی، مطابقت با واقعیت نیست، بلکه یک آشکار شدن است که در پی رخداد رخ می‌دهد. این، همان فرآیندی است که نیازمند تعهد سوژه و فداکاری برای پیامدهای رخداد است که مشارکت ما را می‌طلبد. بنابراین حقیقت چیزی نیست که به سادگی اعطا شود؛ بلکه از مجرای اندیشه و عمل در پاسخ به رخداد ایجاد می‌شود. این حقیقتی است که همیشه در حال ساخته شدن است، مشروط به تمایل ما به پذیرش امکانات رادیکالی که رخداد به ما ارائه می‌دهد.
علاوه بر این، رخداد، فراخوانی به سوژکتیویتۀ فرد است. در مواجهه با رخداد، ما با انتخابی روبرو هستیم: ماندن در آسایشی که پذیرش نظم حاکم به همراه دارد یا جسارت ورود به ناشناخته. سوژه امری از پیش تعیین شده نیست، بلکه از طریق رابطۀ خود با رخداد شکل می‌یابد. در این رابطۀ با رخداد است که ما پویایی خویش و ظرفیت کنش در جهان را می‌یابیم. رخداد اقتضا دارد که موضعی اتخاذ کنیم، بر وجود خویش در مقابل نیستی صحه گذاریم و با جهان به شیوه‌ای تحول‌آفرین درگیر شویم.
بنابراین رخداد، همان لحظاتی است که بی‌تفاوتی ما را مختل کرده و فرضیه‌های ما را به چالش می‌کشند. مواردی که جهان برای امکانات جدید گشوده می‌شود، زمانی که آشنا غریب می‌شود و زمانی که ما را به فکر کردن و عملی متفاوت فرا می‌خواند. رخداد یادآوری است که وجود یک وضعیت ثابت نیست، بلکه یک تعامل پویا از نیروهایی است که می‌تواند منجر به تغییر رادیکال شود.