شاهد سناریوی تازه حکومت ایران هستیم علیه افغانستانی‌ها. سیستمی که دهه‌هاست علیه افغانستانی‌های ساکن ایران تبعیض‌ها روا داشته، دوباره افکار عمومی را علیه آنها برانگیخته؛ افکار عمومی که در طی جنبش ضدتبعیض ژینا امید آن می‌رفت که به نزدیکی هرچه بیشتر ایرانی و افغانستانی برسد

تیترهایی مثل " معضل بزرگ تکثیر افغانی‌ها در ایران"  و " افزایش نوزادان افغانستانی در بیمارستان‌های ایران" تنها نمونه‌هایی از جریان تازه نفرت‌پراکنی هستند. این برداشت‌ها دارند در افکار عمومی شکل می‌گیرند: حکومت از زاد و ولد افغانستانی‌ها استقبال می‌کند تا جمعیت مذهبی را افزایش دهد، حکومت به افغانستانی‌ها اقامت و پول می‌دهد تا جای ایرانی‌ها را بگیرند، حکومت دارد برای خودش لشکر و سرباز درست می‌کند...

این فکرها این حرفها نه تنها صحت ندارند بلکه خطرناکند و در گفتمان "امنیتی‌سازی" ریشه دارند؛ گفتمانی که در همه جای جهان برای توجیه تبعیض علیه مهاجران و پناهندگان به کار می‌رود : مهاجران بیشترین جرم‌ها را مرتکب می‌شوند، مردهای مهاجر خشن و زن‌ستیزند، پناهندگان تنبل‌اند و سربار جامعه، آنها امنیت کشور را به خطر می‌اندازند... همه‌ی اینها را در همه جای جهان درباره پناهندگان و مهاجران می‌شنویم. قانونی و غیرقانونی هم ندارد. در ایران هم انگشت اتهام به سوی افغانستانی‌ها همیشه دراز بوده؛ درحالیکه بزرگ‌ترین قاتلان زنجیره‌ای ایران، "ایرانی" بوده‌اند هنوز مفهوم "خفاش شب" و "مرد افغانستانی" در ذهن برخی با هم تداعی می‌شود. افغانستانی دهه‌هاست برای بسیاری در ایران تصویرگر"ناامنی" بوده و این تصویری است که حکومت و رسانه‌ها ساخته‌اند.

اما موج تازه‌ی نفرت‌پراکنی پا را از این تصویر فراتر نهاده و حتی حق تولد و حیات نوزادان افغانستانی را یک تهدید برای جامعه ایران می‌داند.

اگر ما به جنبش زن، زندگی، آزادی باور داریم و از ضرورت مبارزه با ستم و تبعیض و نابرابری حرف می‌زنیم باید در مقابل این سناریوی جدید علیه افغانستانی‌ها بایستیم، نه اینکه خود ما هم از بازیگران آن باشیم. باید همانطور که به فکرهای خطرناکی مثل "مرد کورد و عرب خشن است"، "زن بلوچ قربانی منفعل است"، " همجنسگرایی باعث آبروریزی است"، "معلول سربار جامعه است" و ... پایان می‌دهیم، این فکر پلید را هم تمام کنیم که "افغانستانی مخل آسایش و امنیت است"!

آدمی که شناسنامه یک کشور را دارد بیشتر از کسی که شناسنامه آنجا را ندارد صاحب حقوق نیست. نوزاد افغانستانی قارچ نیست که از "تکثیر" ش بترسیم! او به اندازه هر نوزاد دیگری حق تولد دارد در هر جای جهان.

از صفحه
Intersectionalwriting

بهم تبریک بگید. کار گرفتم. هنوز قرارداد نبستم ولی با توافق ۵۰/۵۰ کار گرفتم

در میان داستان هایی از مصیبت و ویرانی که از آن روز های تاریک، سینه به سینه نقل شده، داستان هایی هستند از روز هایی که در میان زاریْ شادی و و زیر سایۀ تاریکی، نور یافت می‌شد. و زیباترین داستانی که از آن زمان در گوش های الف ها زمزمه می‌شود، داستان «برن و لوتین» است.

لوتین «تینوویل»، از زیباترین فرزندان ایلوواتار بود. جامه اش چون بهشت بدون ابر، آبی بود و چشمان خاکستری رنگش به سان آسمان شامگاه آمیخته به نور ستارگان. ردایش با گل های طلایی رنگ دوخته شده بود اما گیسوانش به سیاهی سایه های شب بود.

📚برن و لوتین(نثر)
✍️جی.آر.آر تالکین

هر کس به افغانستانی های مقیم ایران توهین کند، هر کس به این انسان های تحت ستم برخورد نژادپرستانه کند، هر کس آنان را عامل فقر و بدبختی خود بداند، یک نژادپرست تبهکار، یک فاشیست و یک جنایتکار بالقوه است. هر جایی دیدید راسیسم و نژادپرستی در حال گسترش است، در مقابلش مقاومت کنید. اجازه ندهیم ویروس آدمخوار نژادپرستی وارد افکار ما شود.

با معارفی پور در صحبت معمولا موافق نیستم اما در این جا حق میگه