بابا خفه شو😭

Iran core

منم در همین وضعیتم. به قدری سعی شده که کوچکترین جنبه زندگیم و حتی افکارم کنترل بشه که دیگه هیچ ایده ای ندارم که آیا این چیزیه که خودم میخوام یا والدینم؟ به جایی رسیده که برای چیز هایی که زمانی برای از دست دادن شون اشک می‌ریختم بی اهمیت شدن. صادقانه بگم تنها مرگ والدینم منو به خودم برمیگردونه

زبان برنامه نویسی آقای هاشمی >>>>>>>> Golang

تیام: کار من نیست

تیام: توضیح در حد کارل یونگ

She be like karl marx in das kapital doing 5 pages of mathematics to prove a point he just mentioned in a sentece. Magnificent

کلمات درستی واسه توصیف چیزی که میخوام بگم ندارم اما با این حال در حد توانم سعی میکنم بگمش. یکی از تلخ ترین جاهای زندگی اینجاست که برای تغییر واقعیت ملال آور موجود، آدم باید واقعیت رو بپذیره. به واقعیت دیگری که میتونست وجود داشته باشه فکر میکنی و تنها قلبت فشرده میشه. شاید اگر واقعیت دیگری وجود داشت، جرقه هایی از زیبایی کم سوی زندگی رو پیدا نمیکردم، انسان هایی که نبودن شون کنارت باعث میشه که بخوای اشک بریزم. اما دلم میخواست که زیبایی هایی که اکنون در زندگیم دارم رو در واقعیتی بهتر می‌داشتم. واقعیت موجود رو می‌پذیرم اما چطور به چیز هایی که از دست دادم فکر نکنم؟ چطور ادامه بدم وقتی که قلبی شکسته از واقعیت موجود دارم؟ تغییر بدم حقیقت موجود رو به چه قیمتی؟ آلن بدیو «رخداد» رو لحظه ای میدونه که متصور شدن حقیقی دیگر ممکنه. لحظه ای که جهانی بهتر ممکن میشه، اما چه بهایی باید پرداخت برای یک جهان یا حداقل یک زندگی بهتر؟ اینه که هر لحظه ازش میترسم و اجتناب میکنم از مواجهه باهاش. شاید اشتباه میکنم. نمیدونم

نسبت به بدنم و کلا انسان بودن احساس یه کرکتر سیمز رو دارم که هرکدوم از خواسته هاش رو برآورده میکنی بازم یه مرگش هست.

نه داداش، من خیلی بزرگم، من اسم چنلم آنارکونومیه، من میبرم، ارسطو کیه بابا؟

soft98 my beloved

سافت ۹۸ یک گنجینه ست که باید حفظ شه

از موسیقی لذت ببرید

چفیه بردارم یا شمع حنوکا؟

خداروشکر آدم اصلا حوصله‌ش سر نمی‌ره🥰

درسته کشتار غیر نظامی‌ها از طرف اسرائیل قابل قبول نبود، ولی از طرف ایران هم نیست.