But i was a gifted kid too dad

به به. پنیر داغستان

تنها جایی که در مورد کنسل کالچر به خودم زحمت می‌دم وقتیه که یه نفر به طور قانونی به جرائم جدی (تجاوز، ابیوز و...) متهم شده باشه یا موضوع واقعا سياسی باشه، نه نویز خبری و درامای سلبریتی‌ها
حالا منظورم این نیست که کلا کار خاصی می‌کنم ولی خب برام مهمه با افرادی که اینجور اشخاص رو دنبال می‌کنن ارتباط نداشته باشم و یوتیوب، اسپاتیفای یا کلا روش‌های کسب درآمدشون رو دنبال نکنم

امیرکبیر؟

تا اونجایی که یادمه این رسم امیرکبیره

وقتشه کارت «اسلاوی ژیژک»م رو پیدا کنم و تا آخر شب رو کنم

Thou art my medicine

-اگه دوستم/آشنا هستین و حوصلتون سر رفته، میتونین فور کنین بگم چه چیزایی منو یاد شما میندازه

کارت آشنایی*

مبارکه نارسیسییییییییی

مشکل نژادپرستی، به‌ویژه زمانی که از والدین به کودکان منتقل می‌شود، فقط این نیست که چرخه‌ای از پیش‌داوری را بین نسل‌ها تداوم می‌بخشد، بلکه آن را به شکلی منتقل می‌کند که گویی یک عقل سلیم است. کودکان این نگرش‌ها را به‌گونه‌ای جذب می‌کنند که گویی طبیعی هستند، انگار «دیگری» به‌طور ذاتی دشمن است، منبع همه مشکلات. والدین، به‌ویژه آن‌هایی که در ایدئولوژی‌های ناسیونالیستی یا بیگانه‌هراسی غرق شده‌اند، یک عملیات ایدئولوژیک انجام می‌دهند—آن‌ها ناامیدی‌های خود، که ریشه در ناکامی‌های اقتصادی و سیاسی دارند، را به یک قربانی بیرونی منتقل می‌کنند: مهاجر، بیگانه، یا اقلیت قومی.

آنچه این انتقال را این‌قدر نفرت‌انگیز و منزجرکننده می‌کند، این است که به طبقه حاکم اجازه می‌دهد بدون هیچ مانعی به سلطه خود ادامه دهد. مهاجر، که در اکثر موارد فقط تلاش می‌کند در سیستمی زنده بماند که او را به همان اندازه (اگر نه بیشتر) از مردم بومی استثمار می‌کند، به یک هدف آسان تبدیل می‌شود. «اوه، این مهاجران هستند که دستمزدها را پایین می‌آورند، شغل‌ها را می‌گیرند، جرم را بالا می‌برند، و حالا—اوه، چه وحشتی!—حتی باعث افزایش قیمت مواد غذایی شما شده‌اند!» این همان چیزی است که لویی آلتوسر «استیضاح ایدئولوژیک» می‌نامد: جایی که افراد درون یک ایدئولوژی خاص فراخوانده می‌شوند و به باور می‌رسند که حقیقت را می‌بینند.

اما بیایید روشن کنیم، این یک دروغ است. افزایش قیمت مواد غذایی تقصیر مهاجری که در یک شغل با حداقل دستمزد کار می‌کند نیست. این نتیجه سرمایه‌داری نئولیبرال حاکم بر ایران است که در دهه‌های اخیر ثروت را در دست عده‌ای محدود متمرکز کرده، از طریق مقررات‌زدایی، سفته‌بازی مالی، و فروپاشی سیاست‌های رفاه اجتماعی. با این حال، به‌جای اینکه این مسائل برای مردم آشکار شود، ایدئولوژی غالب آن‌ها را تشویق می‌کند تا رنج خود را ناشی از کسانی ببینند که در سلسله‌مراتب اجتماعی پایین‌تر از آن‌ها هستند، نه کسانی که بالاترند.

این نوع نژادپرستی به‌عنوان یک انحراف مفید برای طبقه حاکم عمل می‌کند، نمونه‌ای کلاسیک از آن چیزی است که من «انکار بت واره» می‌نامم. والدین می‌توانند بگویند: «خیلی خوب می‌دانم که رنج من ناشی از اقتصاد، سیاستمداران فاسد و شرکت‌هایی است که کارگران را استثمار می‌کنند... اما باز هم راحت‌تر است که مهاجر را مقصر بدانم.» مهاجر در این معنا، نشانگانی است، جایگزینی برای علت واقعی اضطراب آن‌ها.

این فوق‌العاده نفرت‌انگیز و مشمئز کننده است چرا که کودکان این نابینایی ایدئولوژیک را به ارث خواهند برد. به‌جای اینکه ساختارهای قدرت را به چالش بکشند، آن‌ها باوری را به «دشمن خارجی» نسبت می‌دهند که وجود ندارد. و در این میان، طبقه حاکم بدون هیچ تغییری از قدرت خود لذت می‌برد، در حالی که طبقه کارگر به‌خاطر تهدیدهای خیالی خود را نابود می‌کند. این صحنه واقعاً منزجرکننده است.

همان‌طور که هگل گفت، جغد مینروا تنها در غروب پرواز می‌کند—یعنی بینش همواره دیر به دست می‌آید. تنها امید این است که، به‌خاطر کودکان، این غروب خیلی دیر فرا نرسد.

شازده از کودکی عاشق امام بود🤭

📹 თუ ასე ტურფა იყავი.ჰამლეტ გონაშვილი

سگ اگر بالا نشیند کسر شأن گربه نیست
جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است