their revolution does not end neatly. Not with triumph, not with absolute loss. But with something in between—the kind of ending they would have written for themselves. One where the regime may have silenced them, but it did not win. Because as long as their stories remain, they remain.

بیاین دیگه انگست بیشتر نسازیم و بخوابیم🙏🏻 توروخدا🙏🏻

گفتم که ما بلد نیستیم بیشتر از نیم ساعت شاد باشیم بدنمون می‌ره تو شوک

دارم میمیرم

draw me like one of your french girls
draw me like one your gay traumatized favorite characters who dies painfully

بچه‌ها اینجورین که آخ جون هوش مصنوعی برامون کاراکتر ساخت بیاید بریم ببینیم دور هم چیکار می‌کنن و گس وات؟ تو همونم عاقبت وارد می‌شه🙏🏻

I'm dyin'

اگه ما جدی یه عکس اینجوری باهم داشتیم می‌ذاشتمش تو لاکت و همه جا با خودم می‌بردم.

دقیققققققققق

احتمالا rey رو اشتب-

اون صحنه ی‌ اینساید اوت که همه ی احساسات ریخته بودن سر اون کنترل پنل رو یادتونه؟ اون الان وضعیت منه.

ai be like:

خیلی دوستون دارم و خیلی برام با ارزشید، اگه همین امشب یا سال‌ها دیگه آخرین شبم توی دنیا باشه
چیزی که بهش مطمئنم و افتخار می‌کنم و قلبمو گرم می‌کنه و بهم نشون می‌ده زندگیم هیچ‌وقت تهی نبوده
اینه که من تونستم با بهترین آدمای دنیا آشنا بشم و تونستم "دوست" صداشون کنم و اگه این زندگی از این‌جا به بعد هیچی نداشته باشه اشکالی نداره چون همین الآنشم بُردم.

تابستون میام همه مون رو یه جا جمع میکنم
این خط این نشون

دارم میمیرم از خنده

اگه این overload احساسات ادامه پیدا کنه، فردا ورژن پرس شده‌م رو از روی آسفالت با کاردک جمع می‌کنید

the gay angst so good you forget you're not even alive to grieve

Elias did you die too I forgot?