نشانه‌های بحران روحی در کودکان چیه ؟

​کودکان همیشه نمی‌تونن با کلمات توصیف کنن که من می‌ترسم یا حالم بده یا احساس ناامنی خودشون از فضا رو توضیح بدن اضطراب اون‌ها معمولاً در رفتارهای متفاوتی ولی با الگوی مشخصی تکرار میشه ، اگر کودکی اطرافتون دارید شاید حداقل توی یه برهه بخاطر یه حادثه این الگو ها رو توشون تشخیص داده باشید مثلا ​بازگشت به رفتارهای نوزادی...
شب‌ادراری، مکیدن شست یا چسبندگی بیش از حد به والدین در کودکی که قبلاً این رفتارها رو ترک کرده بود ، ترسیدن از خوابیدن به تنهایی و به طور کلی ​اختلالات در خواب و کابوس‌های شبانه یا حتی خود بی‌خوابی حتی میتونه به شکل اختلالات غذایی مثل کم‌اشتهایی و پرخوری عصبی خودش رو بروز بده اما شاید بشه گفت واضح ترین علامت که تقریبا نقطه اشتراک تمام این بچه هاست ​پرخاشگری یا گوشه‌گیری ناگهانیه
جیغ زدن‌های بی‌دلیل، لجبازی شدید یا برعکس، سکوت طولانی و بی‌میلی به بازی یا تماشا کردن کارتون و تمام کارهایی که در گذشته براش لذت بخش بودن همه یه آژیر قرمز هستن حتی معمولا بچه های کوچیکتر از 6 سال این موضوع رو به شکل ​شکایات جسمی بروز میدن مثلا ابراز دردهای مبهم مثل دل‌درد یا سردرد که منشأ پزشکی ندارن ولی دائما باعث آزار بچه هستن و ازشون با گریه شکایت میشه

چطور با این بحران در کودکان مقابله کنیم؟ استراتژی سه مرحله ای

برای ​مقابله با بحران روانی کودک به طور کلی نیازمند یک رویکرد سه‌مرحله‌ای هستیم
​اولین کاری که باید برای کودکان اطرافمون انجام بدیم فیلتر کردن ورودی‌هاس
​کودکان نباید در معرض اخبار مستقیم، تصاویر خشن یا بحث‌های تند بزرگسالان قرار بگیرن شنیدن واژه‌هایی مثل جنگ، اخراج، زندان یا اعدام در ذهن کودک به فاجعه‌ای غیرقابل کنترل تبدیل می‌شه این کلمات این مدت حتی روان مارو به عنوان بزرگسالانی که سالهاس با این شرایط روبرو هستن نابود میکنه چه برسه به ذهن کم طاقت بچه ها
​وقتی مرحله اول رو پشت سر گذاشتیم میتونیم بریم به مرحله دوم و برای بچه ها یه جزیره ثبات ایجاد کنیم باید اینو بدونیم
​در دنیای بیرون اگر طوفانه، خانه باید پناهگاه باشه روتین زندگی و رفتار ما با بچه ها به هیچی وجه نباید مکدر بشه ساعت خواب، غذا و بازی رو تا حد ممکن نباید تغییر بدیم چون نظم به کودک حس امنیت و ثبات می‌ده میتونیم از همین روتین استفاده کنیم و باهاشون ​بازی‌درمانی کنیم درواقع بازی تنها راهیه که کودک با اون جهان رو هضم می‌کنه از طریق نقاشی یا بازی با عروسک‌ها، اجازه بدید حرف هاش رو بزنه یا احساساتش رو تخلیه کنه
​گفتگو به زبان کودکانه رو یاد بگیرید و سعی کنید با فرکانس خودشون باهاشون ارتباط برقرار کنید ​اگر یه کودک ازتون سوالی پرسید، با صداقت اما بدون جزئیات وحشتناک پاسخ بدید مثلا یه ​مثال براتون میزنم
بچه سوالی راجع به شرایط میپرسه و شما به جای گفتن (اوضاع خیلی خطرناکه ) میگید : (آدم بزرگ‌ها دارن روی حل کردن یه سری مشکلات کار می‌کنن و وظیفه من اینه که از تو مراقبت کنم و پیشت باشم)

نکته طلایی اینه که شرط رعایت این رفتار و محافظت از کودکان در این شرایط حفظ سلامت روانی خودمون به عنوان فرد بزرگساله میدونم تو این اوضاع مثل یک جوک مسخره بنظر می‌رسه اما واقعیت اینه که هر هدف و آرمانی که برای جنگیدن داشته باشی یا هر روز روشنی که منتظرش هستی پیش شرطش زنده مونده و زنده موندن تنها با امید ممکنه و امید داشتن وابسته به کمک به حفظ سلامت روانیه اینو یادتون نره

این مطالب رو تو دوره جنگ 12 روزه نوشته بودم و با یکم آپدیت براتون دوباره بازنشر دادم حتما بخونید حتی اگر کودکی در خونه ندارید بدونید شما حتی در قبال بچه های کوچیکی که تو راه محل کار یا دانشگاه میبینید مسئولیت دارید ، وضعیت ما تقصیر اونها نیست و چیزی به ما بدهکار نیستن اما ما به تمام اونها یک لبخند و احساس امنیت هرچند لحظه ای بدهکاریم

من همچنان بنظرم این موضوع رو از کمیته پیگیری وضعیت بازداشت شدگان دنبال کنید حتما بالخصوص اگر از دوستان نزدکیتون دچار این مشکل شدن و کانال نامشان را صدا بزن و این چنل هم که محبت کرده لیست مارو ادامه میده و این چنل که لیست هارو به شکل جامع سیو کرده

متأسفانه برای من دیگه مقدور نیست که بخوام به اون شکل فعالیت کنم ولی سعی کردم برگردم و محتوای اینجارو در مفید ترین فرم ممکن باهاتون به اشتراک بذارم

من نمیخوام برای خانوادم دردسر شه و همچنین پنجره رو به کوچه نداریم
بنظرت اگر رفتم پشت بوم بهتره یا توی کوچه ؟

پس نرو

برای امشب دنبال بهونه باشید که نرید من هرچی میگردم پوینت مثبتی توی این موضوع پیدا نمیکنم و متأسفانه نمیتونم جلوش رو هم بگیرم فقط تنها کاری که ازم بر اومد این بود که اون کمک هارو بدم وگرنه همچنان پیشنهاد اولم اینکار رو انجام ندادنه

متأسفانه من نمی‌فهمم فرق جنبش روبان مشکی و شمع روشن کردن با این کار چی بود ؟ اونا که به مراتب خطرشون کمتر بود

متأسفانه شخصا احساس میکنم هموطنان اونور آبی هیچ ایده ای از جنون و وحشتی که ما داریم باهاش زندگی میکنیم ندارن ای کاش میشد تجربیاتمون به شکل مستند بهشون نمایش داده بشه یا یکم از خونمون بهشون تزریق بشه بلکه شرایط مارو یکم درک کنن ما هم دوست داریم زنده بمونیم و روز آزادی ببینیم مثل شما که تو مونیخ با خیال راحت پرچم گرفتی دستت و منتظری با فرست کلس بیای تهران

اون از اون ایده روبان مشکیشون که فکر میکردن ما تو زوریخ و کپنهاگ نشستیم میتونیم استایل کنیم بریم شمع روشن کنیم اونم برای کی ؟ خودمون
ادمی که وسط قتل عامه که نمیره برای خودش شمع روشن کنه
اینم از این

بن‌بست حیات؛ وقتی مرگ تنها حق رایگان ماست

به گزارش چند منبع مستقل حقوق بشری ، در پی افزایش بی حد و اندازه قیمت دارو و خدمات درمانی تعداد زیادی بیمار مبتلا به سرطان به شکل خودخواسته دست به قطع درمان خود زده اند !
​ما به نقطه‌ای رسیدیم که دیگه فاجعه برایمان تکراری شده است انگار این یک زنجیره‌ی ممتد از نابودی است که حلقه‌هایش به هم چفت شده‌ان یک روز در خیابان سینه را سپر می‌کنی و جوابش را با گلوله می‌گیری، روز دیگر در بیدادگاه‌ها جوانی‌ات را بالای دار می‌بینی، و حالا در سکوتی مرگبارتر، شاهد این هستی که عزیزانت در خانه‌ها، آرام و بی‌صدا، دست از درمان می‌کشند چون زنده ماندن دیگر صرفه اقتصادی ندارد !
​حقیقت عریان و چرک‌آلود این است که ما در سیستمی گرفتار شده‌ایم که انگار رسالتش پاکسازی ضعیفان و معترضان است فرقی نمی‌کند معترض کف خیابان باشی یا بیمار سرطانیِ بی‌حامی در هر دو صورت، سیستم تو را از دایره‌ی زندگان حذف کرده است این قتل عام خاموش در داروخانه‌ها، در واقع ادامه‌ی همان شلیک‌های مستقیم در خیابانی بود که دیدیم فقط صدایش کمتر است، خونش روی آسفالت نمی‌ریزد، اما جانش را به همان بی‌رحمی می‌گیرد.
​تن دادن به مرگ، حالا تبدیل به آخرین سنگر ما شده است
​وقتی می‌بینی یک پدر، آگاهانه شیمی‌درمانی‌اش را قطع می‌کند تا پول نان شب بچه‌هایش جور شود، یعنی امید مرده است. وقتی می‌بینی اعدام‌ها پشتِ هم ردیف می‌شوند و داروهای حیاتی غیب می‌شوند، یعنی حاکمیت پیش‌فرضش را بر نبودن ما گذاشته است ما با نسلی روبرو هستیم که به مرگ خود خو گرفته نسلی که می‌داند اگر گلوله نکشد، فقر می‌کشد واگر دار نکشد، سرطان و نبود دارو کارش را تمام می‌کند
​تسلیت به تک تک ما که این یک احتضار طولانی و دسته‌جمعی است ما در کشوری زندگی می‌کنیم که در آن حق حیات گران‌ترین کالای موجود است و مرگ، تنها چیزی است که به وفور و به رایگان بین همه تقسیم می‌شود. انگار تمام راه‌ها به یک گورستان بزرگ ختم کرده اند چه از مسیر اعتراض، چه از مسیر بیماری این حجم از سیاهی، دیگر جایی برای کلمات امیدوارکننده باقی نگذاشته است ما فقط نشسته‌ایم و تماشا می‌کنیم که چطور یکی‌یکی، در سکوت یا با فریاد، از صفحه‌ی روزگار محو می‌شویم.

ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین با انتقاد تند از جمهوری اسلامی مدعی شد
اوکراین هیچ مرز و تضاد منافع مستقیمی با ایران نداشته، اما پهپادهایی که جمهوری اسلامی به روسیه فروخته جان اوکراینی‌ها را می‌گیرد و زیرساخت‌ها را نابود می‌کند زلنسکی تأکید کرد حکومتی مانند حکومت فعلی ایران اگر زمان داشته باشد فقط کشتار را بیشتر می‌کند و باید فوراً متوقف شود و افزود مردم ایران امروز همان چیزی را از جهان انتظار دارند که اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ می‌خواست یعنی وحدت، قاطعیت و سرعت عمل

جمعیت حدودا ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده شده.

شبکه‌های ایران اینترنشنال، من‌وتو و صدای آمریکا در حال پخش زنده هستند خبرگزاری‌های بین‌المللی نظیر AP، AFP و رسانه‌های آلمانی مثل Bild نیز حضور گسترده مردم و جایگزینی صدای معترضان به جای مقامات رسمی در کنفرانس امسال را پوشش می‌دهند

فکر میکنید من لذت نمیبرم صدای فریاد مرگ بر خامنه‌ای رو میشنوم؟ ولی به چه قیمت؟ حتی یک نفر هم بازداشت بشه بخاطر شعار دادن زیاده، چه برسه به اینکه این تروریستها دوباره کشتار راه بندازن. من برای اینکه گفتم مراقب باشید و جان خودتونو به خطر نندازید، تو ناشناس تهدید به تجاوز و خشونت شدم، چون برخلاف فراخوان آقای پهلوی حرف زدم. ولی فدای یه تار موی مردم ایران. امیدوارم یک نفر هم آسیب نبینه.

خدا نجاتمون بده از شر پیروان مکاتب ولایت فقیه

دوستان این عقل بسته کاستومایز بودن رو بذاریم کنار شما اول از همه به عنوان خودتون از قدرت عقل و هوش و فردیت بهره می‌برید و میتونین شرایط خودتون تجزیه تحلیل کنید ، طبیعیه کسی که اون بیرونه ایده ای راجع به شرایط شما و چیزایی که باهاش دست و پنجه نرم میکنید نداشته باشه تنها کسی که میتونه اول از همه راجع به شرایط شما و امکان انجام دادن کاری توسط شما مطلع باشه و راجع بهش حرف بزنه صرفا شخص شماست اینو فراموش نکنید