مراقب «مخبرین محلی» و «همسایه‌نماها» باشید

​در بسیاری از محله‌هاافرادی مامور شنود و یادداشت‌برداری از شماره واحدها هستند توی مناطقی مثل اکباتان و تهرانسر در تهران گزارش شده که گاهی از ​تله صوتی استفاده میشه یعنی نیروها با موتور یا ماشین در کوچه توقف می‌کنند و موتور رو خاموش می‌کنند تا دقیقاً بشنوند صدا از کدوم پنجره میاد اگر متوجه توقف مشکوکی در کوچه شدید، بلافاصله سکوت کنید
همونطوری که گفتم ​فیلم‌برداری از داخل خیلی کار خطرناکیه اگر از شعار دادن خودتون یا همسایه‌ها فیلم می‌گیرید، مراقب باشید هیچ نشانه‌ای از داخل خونه (قاب عکس، وسایل خاص، منظره دقیق پنجره) در کادر نباشه ! این فیلم‌ها اگر به دست افراد اشتباه بیفته، سند محکومیت آدم های بیچاره است !
​

استراتژی شروع و پایان مهم ترین اصلی که باید رعایت کنید ...

​هم‌صدا باشید و تک‌خوانی نکنید. صبر کنید تا صدای چند نفر دیگه از خانه‌های دورتر بلند بشه و بعد ملحق بشید صدای تک‌نفره، شناسایی‌اش زیر ۱۰ ثانیه انجام می‌شه
​زمان‌بندی متغیری برای شعار دادن داشته باشید و بیش از چند دقیقه مداوم شعار ندید. به صورت مقطعی یعنی مثلاً ۲ دقیقه شعار، ۵ دقیقه سکوت عمل کنید تا فرصت ردیابی رو از گشت‌های عبوری بگیرید
​
پس از پایان شعار

​عادی‌سازی سریع رو شروع کنید بعد از تمام شدن، بلافاصله پنجره رو ببندید، چراغ‌ها رو به هیچ وجه تکرار میکنم به هیچ وجه روشن نکنید و به اتاق دیگه ای برید اگر کسی درب ساختمان رو زد، هرگز با اضطراب پاسخ ندید
و لطفا حتما بعد از تموم شدن شعار ها ​از نگاه کردن به کوچه پرهیز کنید بلافاصله بعد از شعار دادن به بالکن نرید تا ببینید چه خبره این حرکت، شما رو به عنوان عامل صدا در ذهن ناظران و مخبرین تثبیت می‌کنه
​توصیه جدی من بهتون اینه که اگر در مجتمعی زندگی می‌کنید که همسایه‌های مشکوک یا غیرهمسو دارید، یا پنجره شما مستقیماً رو به یک مرکز حساس یا دوربین شهری است، اکیداً توصیه می‌شود از این اقدام خودداری کنید. امنیت شما اولویت اول ماست و یه خواهش شخصی اینکه اگر بچه کوچیک در خونه دارید به هیچ وجه جو خونه رو براش به سنگر تبدیل نکنید هیچ آرمان و هدفی لایق از بین بردن احساس امنیت روانی کودکان نیست سنگر های ما نباید به جسم و روح کودکان برسه
​

​🚨 پروتکل اضطراری مواجهه با بازرسی واحد (پس از شعار شبانه)

​اگر پس از شعار دادن، متوجه حضور نیروها در راهرو یا پشت در واحد شدید، لحظات اولیه بسیار حیاتی هستن اولاً، تا زمانی که مستقیماً درِ واحد شما رو نزده‌ان، هیچ واکنشی نشون ندید خروج از واحد برای پرس‌وجو یا اعتراض، بزرگترین اشتباه ممکنه اگر در واحد رو زدن خونسردی کامل تنها سلاح شماست با صدایی که انگار از خواب بیدار شدید (خواب‌آلود و متعجب) پاسخ بدید. تظاهر کنید که از منشأ صداها بی‌اطلاع هستید و مثلا بگید : «ما هم صداهایی شنیدیم و ترسیدیم، ولی نمیدونیم از کدوم واحد یا طبقه بود» یه همچین چیزی این اظهار بی‌اطلاعی هوشمندانه راه رو برای متهم کردن مستقیم شما می‌بنده.
​در صورتی که اصرار به ورود داشتن اینو بدونید که طبق قانون ورود به منزل بدون حکم قضایی کتبی (که شامل مشخصات دقیق شما یا پلاک واحد باشد) ممنوعه ! اما در فضای امنیتی، به جای درگیری حقوقی که ممکنه منجر به خشونت و شکستن در بشه، سعی کنید با کلامی آرام فضا رو تنش‌زدایی کنید اگر احساس کردید ورود اون‌ها قطعیه، در همون چند ثانیه اول، گوشی‌ها رو در حالت Lockdown (قفل سخت که فقط با پسورد باز بشه ) قرار بدید و در جایی غیرمعمول مثلا میان لباس‌های چرک یا داخل کابینت‌های نامربوط مخفی کنید هیچ‌گونه نماد، لباس خاص یا مثلا مشروب یا حتی کارت بازی یا دست‌نوشته‌ای نباید در پذیرایی یا دیدرس باشه یادتون باشه در لحظه بازرسی، هرچه خانه معمولی‌تر و شما بی‌اطلاع‌تر به نظر برسید، بهانه کمتری برای بازداشت به دست اون‌ها می‌دید. پس از خروج اون‌ها ، هرگز بلافاصله به بالکن نرید یا با همسایه‌ها تماس نگیرید، چون ممکنه همچنان در حال شنود یا مانیتورینگ ساختمان باشند

همچنان به عنوان یک برادر کوچیک تر ازتون خواهش میکنم و پیشنهاد میکنم که به هیچ وجه این کار رو انجام ندید خانه شما سنگر مبارزه شما نیست ، پناهگاه شما و اعضای خانواده شماست تجربه این سالها نشون داد که بسیاری از افرادی که صرفا تماشاگر بودن مورد شلیک و تعرض در خونه هاشون در طول اعتراضات قرار گرفتن اونم درحالی که در اون سال ها هرگز جنون و خشونت نیرو های دولتی به شکل امروز نبود و حتی یک دلیل ساده برای وحشی گری برای اونها کافیه خواهش میکنم مخصوصا اگر بچه کوچیک در خونه دارید و تصمیم به این کار گرفتید درش تجدید نظر کنید بچه ها ایده ای راجع به این موارد ندارن و ناامنی هرچند کوچیک اثرات جبران ناپذیر ابدی روی اونها خواهد داشت

وقتی جهان بزرگترها ترک می‌خوره. بحران روانی در کودکان در شرایط حاد اجتماعی

​در شرایط بحرانی اجتماعی (سیاسی، اقتصادی یا امنیتی) سنگ‌بنای دنیای کودک که همون امنیت قابل پیش‌بینی است، فرو می‌ریزه کودکان برخلاف بزرگسالان، ابزار تحلیلی برای درک چراها ندارند اون‌ها فقط اثرها رو حس می‌کنن
​تأثیرات عمیق محیط ناآرام بر روان کودک میتونه شامل موارد بیشماری باشه که بعضی از اونها میتونن خطرناک باشن مثلا
​شکستن پوسته حفاظتی
خانواده برای کودک حکم یک سپر رو داره وقتی والدین تحت فشار اخبار منفی، استرس اجتماعی ، یا ناامنی سیاسی هستن، این سپر ترک می‌خوره. کودک اضطراب بقا رو از چشم‌ها و لحن صدا و رفتار والدین و بزرگتر های دور و برش جذب می‌کنه حتی این موضوع میتونه خودش رو به شکل
​اختلال در رشد شناختی بروز بده استرس مزمن باعث ترشح مداوم هورمون کورتیزول در بدن کودک می‌شه این وضعیت مغز رو در حالت هشدار یا فرار قرار می‌ده که می‌تونه تمرکز، یادگیری و حافظه اونها رو مختل کنه همینطور منجر میشه که کودک دچار یک ​تغییر جهان‌بینی وحشتناک بشه بحران‌های تداوم‌دار باعث می‌شن کودک جهان رو مکانی بی‌رحم و غیرقابل اعتماد ببینه این حس بی‌اعتمادی بنیادین، می‌تونه در آینده به انزوای اجتماعی یا رفتارهای ضدسیستمی در نوجوانی منجر بشه
​نکته کلیدی که باید به خاطر داشته باشیم اینه که کودک بحران رو از طریق تیتر اخبار نمی‌فهمه بلکه اون رو از طریق والدینی که کمتر می‌خندند پدری که سرش داد میزنه یا مادری که مثل قبل باهاش بازی نمیکنه و تمام اضطرابی که در هوای خانه جاریه، تجربه می‌کنه

نشانه‌های بحران روحی در کودکان چیه ؟

​کودکان همیشه نمی‌تونن با کلمات توصیف کنن که من می‌ترسم یا حالم بده یا احساس ناامنی خودشون از فضا رو توضیح بدن اضطراب اون‌ها معمولاً در رفتارهای متفاوتی ولی با الگوی مشخصی تکرار میشه ، اگر کودکی اطرافتون دارید شاید حداقل توی یه برهه بخاطر یه حادثه این الگو ها رو توشون تشخیص داده باشید مثلا ​بازگشت به رفتارهای نوزادی...
شب‌ادراری، مکیدن شست یا چسبندگی بیش از حد به والدین در کودکی که قبلاً این رفتارها رو ترک کرده بود ، ترسیدن از خوابیدن به تنهایی و به طور کلی ​اختلالات در خواب و کابوس‌های شبانه یا حتی خود بی‌خوابی حتی میتونه به شکل اختلالات غذایی مثل کم‌اشتهایی و پرخوری عصبی خودش رو بروز بده اما شاید بشه گفت واضح ترین علامت که تقریبا نقطه اشتراک تمام این بچه هاست ​پرخاشگری یا گوشه‌گیری ناگهانیه
جیغ زدن‌های بی‌دلیل، لجبازی شدید یا برعکس، سکوت طولانی و بی‌میلی به بازی یا تماشا کردن کارتون و تمام کارهایی که در گذشته براش لذت بخش بودن همه یه آژیر قرمز هستن حتی معمولا بچه های کوچیکتر از 6 سال این موضوع رو به شکل ​شکایات جسمی بروز میدن مثلا ابراز دردهای مبهم مثل دل‌درد یا سردرد که منشأ پزشکی ندارن ولی دائما باعث آزار بچه هستن و ازشون با گریه شکایت میشه

چطور با این بحران در کودکان مقابله کنیم؟ استراتژی سه مرحله ای

برای ​مقابله با بحران روانی کودک به طور کلی نیازمند یک رویکرد سه‌مرحله‌ای هستیم
​اولین کاری که باید برای کودکان اطرافمون انجام بدیم فیلتر کردن ورودی‌هاس
​کودکان نباید در معرض اخبار مستقیم، تصاویر خشن یا بحث‌های تند بزرگسالان قرار بگیرن شنیدن واژه‌هایی مثل جنگ، اخراج، زندان یا اعدام در ذهن کودک به فاجعه‌ای غیرقابل کنترل تبدیل می‌شه این کلمات این مدت حتی روان مارو به عنوان بزرگسالانی که سالهاس با این شرایط روبرو هستن نابود میکنه چه برسه به ذهن کم طاقت بچه ها
​وقتی مرحله اول رو پشت سر گذاشتیم میتونیم بریم به مرحله دوم و برای بچه ها یه جزیره ثبات ایجاد کنیم باید اینو بدونیم
​در دنیای بیرون اگر طوفانه، خانه باید پناهگاه باشه روتین زندگی و رفتار ما با بچه ها به هیچی وجه نباید مکدر بشه ساعت خواب، غذا و بازی رو تا حد ممکن نباید تغییر بدیم چون نظم به کودک حس امنیت و ثبات می‌ده میتونیم از همین روتین استفاده کنیم و باهاشون ​بازی‌درمانی کنیم درواقع بازی تنها راهیه که کودک با اون جهان رو هضم می‌کنه از طریق نقاشی یا بازی با عروسک‌ها، اجازه بدید حرف هاش رو بزنه یا احساساتش رو تخلیه کنه
​گفتگو به زبان کودکانه رو یاد بگیرید و سعی کنید با فرکانس خودشون باهاشون ارتباط برقرار کنید ​اگر یه کودک ازتون سوالی پرسید، با صداقت اما بدون جزئیات وحشتناک پاسخ بدید مثلا یه ​مثال براتون میزنم
بچه سوالی راجع به شرایط میپرسه و شما به جای گفتن (اوضاع خیلی خطرناکه ) میگید : (آدم بزرگ‌ها دارن روی حل کردن یه سری مشکلات کار می‌کنن و وظیفه من اینه که از تو مراقبت کنم و پیشت باشم)

نکته طلایی اینه که شرط رعایت این رفتار و محافظت از کودکان در این شرایط حفظ سلامت روانی خودمون به عنوان فرد بزرگساله میدونم تو این اوضاع مثل یک جوک مسخره بنظر می‌رسه اما واقعیت اینه که هر هدف و آرمانی که برای جنگیدن داشته باشی یا هر روز روشنی که منتظرش هستی پیش شرطش زنده مونده و زنده موندن تنها با امید ممکنه و امید داشتن وابسته به کمک به حفظ سلامت روانیه اینو یادتون نره

این مطالب رو تو دوره جنگ 12 روزه نوشته بودم و با یکم آپدیت براتون دوباره بازنشر دادم حتما بخونید حتی اگر کودکی در خونه ندارید بدونید شما حتی در قبال بچه های کوچیکی که تو راه محل کار یا دانشگاه میبینید مسئولیت دارید ، وضعیت ما تقصیر اونها نیست و چیزی به ما بدهکار نیستن اما ما به تمام اونها یک لبخند و احساس امنیت هرچند لحظه ای بدهکاریم

من همچنان بنظرم این موضوع رو از کمیته پیگیری وضعیت بازداشت شدگان دنبال کنید حتما بالخصوص اگر از دوستان نزدکیتون دچار این مشکل شدن و کانال نامشان را صدا بزن و این چنل هم که محبت کرده لیست مارو ادامه میده و این چنل که لیست هارو به شکل جامع سیو کرده

متأسفانه برای من دیگه مقدور نیست که بخوام به اون شکل فعالیت کنم ولی سعی کردم برگردم و محتوای اینجارو در مفید ترین فرم ممکن باهاتون به اشتراک بذارم

من نمیخوام برای خانوادم دردسر شه و همچنین پنجره رو به کوچه نداریم
بنظرت اگر رفتم پشت بوم بهتره یا توی کوچه ؟

پس نرو

برای امشب دنبال بهونه باشید که نرید من هرچی میگردم پوینت مثبتی توی این موضوع پیدا نمیکنم و متأسفانه نمیتونم جلوش رو هم بگیرم فقط تنها کاری که ازم بر اومد این بود که اون کمک هارو بدم وگرنه همچنان پیشنهاد اولم اینکار رو انجام ندادنه

متأسفانه من نمی‌فهمم فرق جنبش روبان مشکی و شمع روشن کردن با این کار چی بود ؟ اونا که به مراتب خطرشون کمتر بود

متأسفانه شخصا احساس میکنم هموطنان اونور آبی هیچ ایده ای از جنون و وحشتی که ما داریم باهاش زندگی میکنیم ندارن ای کاش میشد تجربیاتمون به شکل مستند بهشون نمایش داده بشه یا یکم از خونمون بهشون تزریق بشه بلکه شرایط مارو یکم درک کنن ما هم دوست داریم زنده بمونیم و روز آزادی ببینیم مثل شما که تو مونیخ با خیال راحت پرچم گرفتی دستت و منتظری با فرست کلس بیای تهران

اون از اون ایده روبان مشکیشون که فکر میکردن ما تو زوریخ و کپنهاگ نشستیم میتونیم استایل کنیم بریم شمع روشن کنیم اونم برای کی ؟ خودمون
ادمی که وسط قتل عامه که نمیره برای خودش شمع روشن کنه
اینم از این

بن‌بست حیات؛ وقتی مرگ تنها حق رایگان ماست

به گزارش چند منبع مستقل حقوق بشری ، در پی افزایش بی حد و اندازه قیمت دارو و خدمات درمانی تعداد زیادی بیمار مبتلا به سرطان به شکل خودخواسته دست به قطع درمان خود زده اند !
​ما به نقطه‌ای رسیدیم که دیگه فاجعه برایمان تکراری شده است انگار این یک زنجیره‌ی ممتد از نابودی است که حلقه‌هایش به هم چفت شده‌ان یک روز در خیابان سینه را سپر می‌کنی و جوابش را با گلوله می‌گیری، روز دیگر در بیدادگاه‌ها جوانی‌ات را بالای دار می‌بینی، و حالا در سکوتی مرگبارتر، شاهد این هستی که عزیزانت در خانه‌ها، آرام و بی‌صدا، دست از درمان می‌کشند چون زنده ماندن دیگر صرفه اقتصادی ندارد !
​حقیقت عریان و چرک‌آلود این است که ما در سیستمی گرفتار شده‌ایم که انگار رسالتش پاکسازی ضعیفان و معترضان است فرقی نمی‌کند معترض کف خیابان باشی یا بیمار سرطانیِ بی‌حامی در هر دو صورت، سیستم تو را از دایره‌ی زندگان حذف کرده است این قتل عام خاموش در داروخانه‌ها، در واقع ادامه‌ی همان شلیک‌های مستقیم در خیابانی بود که دیدیم فقط صدایش کمتر است، خونش روی آسفالت نمی‌ریزد، اما جانش را به همان بی‌رحمی می‌گیرد.
​تن دادن به مرگ، حالا تبدیل به آخرین سنگر ما شده است
​وقتی می‌بینی یک پدر، آگاهانه شیمی‌درمانی‌اش را قطع می‌کند تا پول نان شب بچه‌هایش جور شود، یعنی امید مرده است. وقتی می‌بینی اعدام‌ها پشتِ هم ردیف می‌شوند و داروهای حیاتی غیب می‌شوند، یعنی حاکمیت پیش‌فرضش را بر نبودن ما گذاشته است ما با نسلی روبرو هستیم که به مرگ خود خو گرفته نسلی که می‌داند اگر گلوله نکشد، فقر می‌کشد واگر دار نکشد، سرطان و نبود دارو کارش را تمام می‌کند
​تسلیت به تک تک ما که این یک احتضار طولانی و دسته‌جمعی است ما در کشوری زندگی می‌کنیم که در آن حق حیات گران‌ترین کالای موجود است و مرگ، تنها چیزی است که به وفور و به رایگان بین همه تقسیم می‌شود. انگار تمام راه‌ها به یک گورستان بزرگ ختم کرده اند چه از مسیر اعتراض، چه از مسیر بیماری این حجم از سیاهی، دیگر جایی برای کلمات امیدوارکننده باقی نگذاشته است ما فقط نشسته‌ایم و تماشا می‌کنیم که چطور یکی‌یکی، در سکوت یا با فریاد، از صفحه‌ی روزگار محو می‌شویم.