دنبال این نیستم که بدم سمت و سو بهت
من همین پشت جام خوبه
یه کمی گنده می‌شی می‌بینی که جامعه
الگو بودنو چه زود می‌کنه فرو بهت
بعد هم میخنده به سقوطت

دیر می‌فهمم که کسی دارد با من بدرفتاری می‌کند؛ همیشه جا می‌خورم.
انگار شر به نظرم غیر واقعی است.

نشستم، خیلی وقته تو نوبتم،
بخت من کی میاد؟
میگن که راهش دوره
ولی هیچکس نمی دونه،
حرفای تو خالی
کارنامه داغونه،
جای پای تو می مونه روی گل قالی

سرانجامی نداره، کاری که توش اصراره
می‌جنگم با فکرای شوم
و هر تغییری یک اجباره
فصل من پر از رنگه،
سرآغازش این آهنگه،
یک راه طولانی
وقتی که دلم تنگه، پر آشوبه به مانند دریای طوفانی!

می ترسم فصل من سر بیاد، کاری ازم برنیاد
می ترسم سال های سال ز من آوازی بر نیاد
بدون که فراموشت نکردم
بدون که فراموشت نکردم
خودمو پریشون تو کردم

قراره ۴۱ سالم بشه،
ولی حس جشن گرفتن ندارم.

نسل ما داره زمانش برای نجات دادن اینترنت آزادی که پدرانمون برامون ساختن، تموم میشه.

اون چیزی که زمانی وعده‌ی تبادل آزاد اطلاعات بود،
داره تبدیل میشه به ابزار نهایی کنترل.

کشورهایی که روزی آزاد بودن،
حالا دارن اقدامات ویرانگر و تمامیت‌خواهانه‌ای رو پیش می‌برن:
«شناسه‌ی دیجیتال» در بریتانیا،
«بررسی اجباری سن آنلاین» در استرالیا،
و «اسکن انبوه پیام‌های خصوصی» در اتحادیه اروپا.

در آلمان هر کسی که جرأت کنه از مقامات در اینترنت انتقاد کنه تحت تعقیب قرار می‌گیره.
در بریتانیا هزاران نفر به خاطر توییت‌هاشون زندانی شدن.
در فرانسه رهبران فناوری که از آزادی و حریم خصوصی دفاع می‌کنن به‌صورت کیفری تحت بازجویی‌ان.

دنیایی تاریک و ویران‌شده با سرعت داره نزدیک میشه —
در حالی که ما در خوابیم.
نسل ما در خطره که در تاریخ به عنوان آخرین نسلی شناخته بشه که آزادی داشت —
و گذاشت اون آزادی‌ها ازش گرفته بشن.

به ما دروغ گفتن.

ما رو وادار کردن باور کنیم که بزرگ‌ترین نبرد نسل ما
این‌ـه که هرآنچه پدرانمون برای ما به‌جا گذاشتن رو نابود کنیم:
سنت، حریم خصوصی، استقلال، بازار آزاد و آزادی بیان.

با خیانت به میراث گذشتگانمون،
خودمون رو در مسیری قرار دادیم که به نابودی می‌رسه —
نابودی اخلاقی، فکری، اقتصادی و در نهایت زیستی.

پس نه، امروز رو جشن نمی‌گیرم.
زمان من داره تموم میشه.
زمان ما داره تموم میشه.