نشستم، خیلی وقته تو نوبتم،
بخت من کی میاد؟
میگن که راهش دوره
ولی هیچکس نمی دونه،
حرفای تو خالی
کارنامه داغونه،
جای پای تو می مونه روی گل قالی

سرانجامی نداره، کاری که توش اصراره
می‌جنگم با فکرای شوم
و هر تغییری یک اجباره
فصل من پر از رنگه،
سرآغازش این آهنگه،
یک راه طولانی
وقتی که دلم تنگه، پر آشوبه به مانند دریای طوفانی!

می ترسم فصل من سر بیاد، کاری ازم برنیاد
می ترسم سال های سال ز من آوازی بر نیاد
بدون که فراموشت نکردم
بدون که فراموشت نکردم
خودمو پریشون تو کردم

قراره ۴۱ سالم بشه،
ولی حس جشن گرفتن ندارم.

نسل ما داره زمانش برای نجات دادن اینترنت آزادی که پدرانمون برامون ساختن، تموم میشه.

اون چیزی که زمانی وعده‌ی تبادل آزاد اطلاعات بود،
داره تبدیل میشه به ابزار نهایی کنترل.

کشورهایی که روزی آزاد بودن،
حالا دارن اقدامات ویرانگر و تمامیت‌خواهانه‌ای رو پیش می‌برن:
«شناسه‌ی دیجیتال» در بریتانیا،
«بررسی اجباری سن آنلاین» در استرالیا،
و «اسکن انبوه پیام‌های خصوصی» در اتحادیه اروپا.

در آلمان هر کسی که جرأت کنه از مقامات در اینترنت انتقاد کنه تحت تعقیب قرار می‌گیره.
در بریتانیا هزاران نفر به خاطر توییت‌هاشون زندانی شدن.
در فرانسه رهبران فناوری که از آزادی و حریم خصوصی دفاع می‌کنن به‌صورت کیفری تحت بازجویی‌ان.

دنیایی تاریک و ویران‌شده با سرعت داره نزدیک میشه —
در حالی که ما در خوابیم.
نسل ما در خطره که در تاریخ به عنوان آخرین نسلی شناخته بشه که آزادی داشت —
و گذاشت اون آزادی‌ها ازش گرفته بشن.

به ما دروغ گفتن.

ما رو وادار کردن باور کنیم که بزرگ‌ترین نبرد نسل ما
این‌ـه که هرآنچه پدرانمون برای ما به‌جا گذاشتن رو نابود کنیم:
سنت، حریم خصوصی، استقلال، بازار آزاد و آزادی بیان.

با خیانت به میراث گذشتگانمون،
خودمون رو در مسیری قرار دادیم که به نابودی می‌رسه —
نابودی اخلاقی، فکری، اقتصادی و در نهایت زیستی.

پس نه، امروز رو جشن نمی‌گیرم.
زمان من داره تموم میشه.
زمان ما داره تموم میشه.

تلگرام این پیام رو برای تمام کاربران در فرانسه درباره‌ی قانون Chat Control فرستاده:

مردم باید نام کسانی را که قصد دارند آزادیشان را بدزدند، بدانند.
امروز اتحادیه اروپا تقریباً حق حریم خصوصی شما را ممنوع کرد. قرار بود قانونی تصویب شود که تمام برنامه‌ها را مجبور می‌کرد هر پیام خصوصی را اسکن کنند. یعنی هر گوشی موبایل تبدیل به ابزار جاسوسی میشد.
فرانسه رهبریِ این اقدام اقتدارگرایانه را برعهده داشت. هر دو وزیرِ سابق و فعلیِ کشور، برونو رِتایو و لوران نونه‌ز، از آن حمایت کردند. آن‌ها در ماه مارس اعلام کردند که پلیس باید بتواند پیام‌های خصوصی شهروندان فرانسوی را ببیند (اطلاعات بیشتر در اینجا). حزب جمهوری‌خواهان و حزب رنسانسِ ماکرون به نفع این طرح رأی دادند.
چنین اقداماتی ظاهراً برای «مبارزه با جرم» انجام می‌شوند، اما هدف واقعی‌شان مردم عادی‌اند. این قانون مجرمان را متوقف نمی‌کند — چون آن‌ها به‌راحتی می‌توانند از VPN یا وب‌سایت‌های خاص برای پنهان‌کردن خود استفاده کنند. پیام‌های مقامات و پلیس هم قرار نیست اسکن شوند، چون قانون به‌طرز مشکوکی آن‌ها را از نظارت مستثنا می‌کند. در نتیجه فقط شما — شهروندان عادی — در معرض خطر افشای پیام‌ها و عکس‌های خصوصی‌تان خواهید بود.
امروز ما از حریم خصوصی دفاع کردیم: موضع ناگهانی آلمان، حقوق ما را نجات داد.
اما آزادی‌ها هنوز در خطرند.
تا زمانی که رهبران فرانسوی به دنبال دسترسی کامل به پیام‌های خصوصی مردم باشند، حقوق پایه‌ای شهروندان فرانسه — و تمام اروپایی‌ها — در معرض تهدید باقی می‌ماند.