ونک، آبانِ ۹۸

نوامبر ۲۰۱۴:
در تهران که قدم می‌زدم بعید می‌دانستم کسی واقعا زنده باشد. مگر می‌شود در ولیعصر قدم زد و حسرت نخورد؟ سقف این سرزمین آنقدر کوتاه است که فقط با کمر شکسته می‌توان در آن زندگی کرد.
به دنیا که میایی نافت را با غم می‌برند. آنقدر حرصت می‌دهند که آتش بگیری و آنقدر سوگت می‌دهند که یخ بزنی و آنقدر این چرخه را تکرار می‌کنند که ترک بخوری و گَرد بشوی‌.

فدائی، خدافظ، ۲:۱۵

سه روز بیشتر طول نکشید، اما در همان سه روز بیش از ۱۵۰۰ نفر را در سکوت کامل خبری قتل‌عام کردند؛ مردمی که بیشترشان از طبقه‌ی تهی‌دست بودند.
رئیس امنیت کشور جلوی دوربین گفت: آنقدر بکشیدشان تا به خانه برگردند، و کشتند.

خیلی باید بی‌شعور باشی که مرگ کشته شده‌های ۹۸ یا قتل سروش ستوده رو ربط بدی به جنگ و دعواهای کـ**شر تو اینستا، که خارج از اون فضا حتی وجود خارجی ندارن.

یه سری آدما کل دنیاشون تو گوشیشون خلاصه میشه. فضای مجازی واقعا مغزشونو سوزونده. اصلا نمی‌تونن دنیای واقعی رو ببینن، همه چیزشون شده اتفاقاتِ اینستا و توییتر.

برید بیرون یکم درخت و چمن‌های خشک شده رو ببینید یادتون بیاد کجا زندگی می‌کنید و وضع چقدر خرابه.

هر بار کسی یا جایی رو پیدا کردم که حس کردم امنه:

دیگه از هیچی هم چیزی نمونده حتی یه آهنگم نمیشه گوش کرد.

گاهی بهتره حرف نزنی‌. کلاً. راجع به هیچ‌چیزی. با هیچ‌کسی.

اکثر زن‌های نسل مادرهای ما تا به حال سکس نداشتن، بهشون تجاوز شده

برام جالبه که عده زیادی متوجه بچه آخوند بودن یه سری "اینفلوئنسرها" و "تولیدکنندگان محتوا" نمیشن.
طرف تمام حرف‌ها و عقایدش هم‌جهت با یه آخونده، ولی چون آرایش داره یا مدل موش به بسیجیا نمیخوره (که خیلی وقتا میخوره) فکر می‌کنن سمت آخوندا نیست؟

هر روز تعداد آخوندهای بی‌عمامه و فاطی کماندوهای بی‌چادر تو اینستا بیشتر میشه.
ولی خیلیا متوجه نمی‌شن چون "اولش حرفای منطقی میزد" یا همچین چیزی.

نه عزیزم از اولش هم حرفا بی‌منطق بود فقط متوجه نشدی چون اولش اونقدرا واضح حرف نمی‌زد.

به نظرم یه دلیل اینکه توی ایران کنسرت گذاشتن برای اکثر آرتسیت‌ها قانونی نیست، خیلی داستان داره و اگر هم کنسرت بذاری مثل کنسرت‌های خارجی فضای راحت و رها بودن نیست،
اینه که می‌دونن اگر آدما اجازه داشتن برن یه کنسرت خفن، می‌فهمیدن که خیلی از اون حال و حسی که از مداحی و مراسم‌هایی مثل محرم می‌گیرن، به خاطر مذهبی بودنش نیست و به خاطر فستیوال بودنشه؛
و می‌فهمیدن اگر برن یه جشنواره موسیقی به همون اندازه (درواقع بیشتر از) یه مراسم مداحی بهشون خوش میگذره، با همون حس و حال.