از کپشن پست امروزم:

خیلی از زن‌ها میگن با فمینیسم مخالفن چون که نمیخوان باهاشون مثل یه مرد رفتار شه. و حق دارن. چون با مرد ها مثل انسان رفتار نمیشه.
هدف ما نباید این باشه که باهامون مثل مردها رفتار شه. هدف ما باید این باشه که هم با ما و هم با مردها، مثل انسان رفتار شه.

پیج بلاخره شد 70K

«اخبار ایران فلج‌کننده است. روح و جسم را فلج می‌کند.»

- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.

بعضی وقتا احساس خرافه‌ای رو دارم که دیگه کسی باورش نداره.

عاشقی واقعا خوش میگذره.
هر آهنگی میشنوی یادش میفتی.
وسط بدبختیات به اون روزی که پاستا درست کرد فکر می‌کنی و خوشحال میشی :))))

مغزم بعد از ساعت‌ها نشخوار فکری و نگرانی و استرس همه‌چیز رو کشیدن:
بگذریم، یارم رو چونه‌ش خال داره

امثال احسان بعداً میرن تو کامنتای پستای دیگه میگن "جنبه نداره حرف عادی میزنی بلاکت میکنه".

چیزی که هیچوقت نمی‌فهمم اینه که خب تو که از نفس کشیدن من بدت میاد، مرض داری فالو میکنی؟ :)))

یه محمد-نامی هم بود چندین ماه به تک‌تک استوری‌ها و پست‌هام فحش ریپلای می‌کرد و اصرار داشت منو می‌بینه حالش بد میشه.
نمی‌دونم فکر می‌کنن دارن چیکار می‌کنن؟
این حرفاشون فقط گیجم می‌کنه.

خب تو که از من خوشت نمیاد، چرا فالو می‌کنی؟ یا چرا کامنت می‌ذاری که بیشتر قیافمو ببینی؟
چرا اینقدر توی تک‌تک وجه‌های زندگیت منفعلی، حتی توی اینستا گشتنت؟
یه جایی بلاخره یکم افسار زندگی رو دستتون بگیرین، حتی اگر در حد یه چیز کوچیکی مثل بلاک کردن یکی تو اینستا باشه

یه چیزی که خیلی ناراحتم می‌کنه اینه که مدام می‌بینم آدما همدلی‌شون رو از دست میدن و به این افتخار می‌کنن که گروه‌های خاصی رو انسان نمی‌بینن.
مدام می‌بینم که آدما احساس «رشد و بلوغ و منطقی بودن» می‌کنن، چون به نحوی تو خودشون این توانایی رو پیدا کردن که یک گروه از مردم رو از انسانیتشون محروم کنن.

در انسان ندیدنِ انسان‌ها هیچ افتخاری نیست.
نفرتی که بهش افتخار می‌کنید مایه شرم شماست‌. کور شدید.

بهترین راه برای تخریب یه چیزی، دفاعِ اشتباه ازشه.

داشتم به سی ساله شدن فکر می‌کردم‌.

بازی می‌کردم و هم‌زمان به یه پادکست گوش می‌دادم. داشتن سوالاتی که براشون فرستاده شده بود رو جواب می‌دادن. یکی از سوالات راجع به رابطه‌ی دو نفری بود که ۲۰ و ۲۱ ساله بودن. یکی از مجری‌ها وسط حرفاش گفت «ببین می‌دونم دارم یه جوری حرف می‌زنم انگار قرار نیست رابطه‌شون ادامه پیدا کنه؛ دلیلش اینه که واقعا فکر نمی‌کنم رابطه‌های اوایل دهه ۲۰ زندگی ادامه پیدا کنن».

شاید مسخره باشه ولی با حرفش یاد عکسای نامزدی تیلور سوییفت افتادم. یاد این افتادم قبل از تراویس کلسی، ۶ سال توی رابطه‌ای بود که مطمئن بود قراره تا آخر عمر توش بمونه‌.
برای جو (همونی که ۶ سال باهاش بود) یه آلبوم نوشته بود و بعداً در طول رابطه، دو تایی دو تا آلبوم با هم نوشته بودن: آلبوم‌های folklore و evermore. دو تا آلبوم پر از آهنگ‌های غمگین. پر از آهنگ‌هایی راجع به عشقی که کل وجودت رو در بر می‌گیره ولی همش نگرانی که از دستش بدی یا به جایی نرسه.

نتیجه‌ی اون رابطه‌ی ۶ ساله شد آهنگ you're losing me. آهنگ آخرین التماس‌های آدمیه که می‌دونه رابطه دیگه نفس‌های آخرش رو کشیده. نتیجه‌ی اون ۶ سال شد:

و من هم با خودم ازدواج نمی‌کردم
یه آدم مریض و مردم‌پسند
که فقط می‌خواست تو ببینیش
اینقدر که فکر کردم، دارم محو میشم

به فیلم La La Land فکر کردم. به سکانس آخرش‌. به نورپردازی و رنگش. به اینکه اسم کلاب موسیقیِ سباستین شد همون چیزی که میا بهش گفته بود.

مجری در ادامه حرفش گفت: «وقتی تو اون سن هستی، فکر می‌کنی کل دنیات همینه و وقتی رابطه تموم میشه فکر می‌کنی زندگیت به آخر رسیده. ولی می‌گذره و بزرگتر میشی و یه آدم جدید پیدا می‌کنی و می‌بینی که زندگی ادامه داره».

من دلم نمی‌خواد ادامه داشته باشه‌‌. دلم نمی‌خواد چیز دیگه‌ای رو از دست بدم. هيچ‌وقت جای هیچ زخمی از روی بدنم نرفته. دلم نمی‌خواد زخم دیگه‌ای اضافه شه که بخوام انتظار خوب شدنش رو بکشم.
نمی‌خوام نباشی. نمی‌خوام رفیقامون نباشن. نمی‌خوام جای کسی خالی باشه.

تصور اینکه سی سالم باشه و جای اینکه تو باشی، خاطراتت باشن، قشنگ نیست.
دلم نمی‌خواد سی و چهار یا پنج ساله باشم کنار آدمی که شاید خیلی هم عالی باشه و خیلی هم همو دوست داشته باشیم و خاطرات عشقی رو تعریف کنم که فکر می‌کردم قراره تا ابد همراهم باشه ولی نبود.

نمی‌خوام یکی از اون آدمایی باشم که «دنیاشون به آخر نرسید»، می‌خوام از اون استثناهایی باشم که توی ۵۲ سالگی با ذوق از قرار اولشون تعریف می‌کنن و سال‌ها رو می‌شمارن و می‌گن «الان ۳۰ ساله که با همیم!»

نمی‌خوام یه روز حرفایی بهت بزنم که منو یاد تیلور سوییفت یا سکانس آخر لالالند میندازن.

می‌خوام تو بمونی، من بمونم، دوستامون بمونن، با یه خونه‌ی رنگی که هرکس توی کابینتش لیوان چای و قهوه‌ی خودشو داره.

-ماهی