می‌نشینم تماشات می‌کنم که با سر پایین کتاب می‌خونی
بیدار میشم و تماشا می‌کنم که با چشم‌های بسته نفس می‌کشی
می‌نشینم و تماشات می‌کنم و به هرکاری که می‌کنی یا نمی‌کنی دقت می‌کنم
بزرگتر و داناتر شدی، و من...

من مثل یه بچه چشم به در منتظرت می‌مونم
بهترین رنگ‌هام رو برای کشیدنت استفاده می‌کنم
میز رو با ظرف‌های گرون می‌چینم
و تماشات می‌کنم که تحملش می‌کنی

اگر همش توی سرمه، بهم بگو
بگو یه جوری اشتباه متوجه شدم
می‌دونم عشق من باید ستوده بشه
ولی تو تحملش می‌کنی

مثل یه قهرمان بهت خوشامدگویی میدم
همه بی‌ملاحظگی‌هات رو به فال نیک می‌گیرم
می‌نشینم و گوش میدم
ظرف‌ها رو تا وقتی برق بزنن دستمال می‌کشم

بزرگتر و داناتر شدی، و من...
من مثل یه بچه چشم به در منتظرت می‌مونم
بهترین رنگ‌هام رو برای کشیدنت استفاده می‌کنم
میز رو با ظرف‌های گرون می‌چینم
و تماشات می‌کنم که تحملش می‌کنی

وقتی داشتی مسیر خودت رو می‌رفتی، من کجا بودم؟
اون مردی که روی تیغ‌هام پتو می‌‌انداخت کجاست؟
تو رو کردم معبدم، نقشم، آسمونم
حالا دارم التماس می‌کنم که تو زندگیت یه پانویس باشم
کنار اسمت قلب می‌کشیدم
همیشه فضا و زمان زیادی می‌گرفتم

فرض می‌کنی حالم خوبه
ولی چیکار می‌کنی اگه من...

رها کنم و بذارم نابود شیپ
این خنجر تو قلبم رو بگیرم و بیرون بکشمش
وزن غمت رو تحمل کنم و بعد رهاش کنم
باورم کن، ازم برمیاد

اگر همش توی سرمه، بهم بگو
بگو یه جوری اشتباه متوجه شدم
می‌دونم عشق من باید ستوده بشه
ولی تو تحملش می‌کنی
من می‌نشینم و تماشات می‌کنم

گیرم جهان یک وطنه با مرزهای الکی
رفیق و خونواده رو چه‌جور میشه ول کنم؟

کیرم تو جمهوری اسلامیتون

تاریکه همه‌ش آسمون محل
به روت نیار اگه جنازه دیدی رو زمین
خالیه قفس، خاکه روی محل
رو شیشه‌ی ماشینا می‌شه نقاشی کشید