من دلم می‌خواست بحث و اختلافمون می‌تونست مثل این اروپاییا باشه:
بپریم به هم، بعد با دوستامون بریم بیرون بگیم اه اه چقدر آدم نچسبی بود، شب هم بریم پیش خانوادمون شام بخوریم و بخوابیم.
بدون نگرانی اینکه فردا پول غذا سر سفره گذاشتن رو داریم یا نه. بدون این فکر که نکنه اون آدمی که باهاش حرف زدم عزیزی از دست داده باشه؛ نکنه فردا بگیرنش یا بکشنش.
ما از اینکه بدون رنج از هم بدمون بیاد هم محرومیم.

لعنت بهتون لعنت به هفت جد و آبادتون

2:15

کیرم تو جمهوری اسلامیتون

به حدی بی‌اعصابم که با کوچیک‌ترین چیزی اینقدر عصبانی میشم که نفس بالا نمیاد