فکت جالب: دان اسمیث هروقت کسی از همکاراش میمردن، تیکه ای از بدن اونارو می‌خورد تا pathway و بخشی از روحشون رو همراه خودش داشته باشه، با اینکه این کار ریسک از کنترل خارج شدنش رو بیشتر میکرد و باعث می‌شد که بمیره؛ ولی باز انجامش میداد.

و در آخر این شخصیت شاهکار قلب خودش رو در اورد تا با استفاده از یک ارتیفکت شهر و کلاین رو نجات بده..

درواقع دان اسمیث فلسفه ی آلترئیسمش فقط یک تگ نیست، بلکه چیزیه که باهاش زندگی کرده، اون همیشه به بقیه کمک میکنه. "We Are guardians, but also A bunch of miserable that are constantly fighting against threats and madness. " تِم و حضور دان اسمیث همیشه نشون میده اون قهرمانیه که اسمش مثل سوپرمن یا لوفی بر روی زبان ها نیست، اون شهر رو در سکوت، بدون اینکه کسی متوجه بشه اصلا همچین فردی وجود داشته نجات داد. فلسفه ی دان اسمیث چیزی فرعی نیست، بلکه به هسته ی کرکترش اشاره داره. (این دلیلیه که میگم اون بهترین کرکتریه که فلسفه ی الترئیسم رو داره)(تازه از نوع خاموشش)

هرطور فکر میکنم

ارزشش رو نداره

کنترل اعصاب بهترین چیزه

فقط یه آدم ضعیف میزاره خشم و نفرت کنترلش کنه

با عرض پوزش

کیرم تو سطح دغدغه هاتون

چپتر جدید مانهای ri اومد، همزمان هم انرژی جدیدی به وجود من تزریق شد

چقدر طولانیه🥹 مرسی از کوکو استودیو❤️

واقعا خایه میخواد ri رو با تمام ریسک های بن شدنش مانها کنی

چقدر مردم ri رو با lotm مقایسه میکنن، به طور خلاصه به عنوان کسی که عاشق جفتشونه، این دو اثر شرقی جزو شاهکار ترین هان و مقایسه ای لازم نیست

کسی هم که میگه لوتم و ر.ا اورریتد هستن، یا اتک فنن یا وان پیس فن🙏 حتی اگر یک اثر اورریتد هم باشه به معنی بد بودنش نیست.