گاهی در سکوت آوارها، صدای شکسته شدن رؤیای یک کودک شنیده می‌شود...

جنگ، اشک‌های مادری‌ست که دیگر هرگز نمی‌خندد...

جنگ، پدری‌ست که در میان خاکسترها، دنبال صدای فرزندش می‌گردد...

بیایید، صدای صلح باشیم؛ پیش از آنکه صدای وطن در هیاهوی جنگ گم شود.

تقریبا همه افراد بعد از تجربه یک بحران، از آنچه رخ داده آسیب می بینند.
چیزی که موجب تداوم آسیب می شود، احساس نگرانی بابت مبهم بودن آینده، ترس از تکرار فجایع و عدم کنترل بر روی شرایط است!!

پاسخ های افراد به تجربه این احساس بلاتکلیفی، با یکدیگر متفاوت است:

_برخی از آنها دچار اضطرابی مزمن می شوند
_برخی ها تصمیماتی را که تا قبل از تجربه بحران، به راحتی می گرفتند، به تعویق می اندازند
_برخی نیز بسیار ناامیدانه به آینده نگاه می کنند‌..

در این بین همه افراد نیز به یک اندازه آسیب نمی بینند‌؛
برای مثال کسانی که قبلا با مسائلی مثل اضطراب، افسردگی یا استرس های پس از سانحه درگیر بوده اند، کسانی که منابع اجتماعی و حمایتی ضعیف تری دارند، آسیب بیشتری می بینند!

در اولین گام؛ این حقیقت را بپذیرید که آینده مبهم است!
این را به خود یاداوری کنید که "آینده مبهم است و از آن گریزی نیست
و تنها من نیستم که درگیر این ابهام هستم"

در گام دوم؛ بین اینکه احتمال دارد در آینده اتفاق بدی بیوفتد با واقعیت حال حاضر، تفکیک قائل شوید!
از خودتان بپرسید "با توجه به اینکه آینده مبهمه و قطعیتی براش وجود نداره، کاری هست که من الان بتونم انجام بدم؟؟ چیا الان تحت کنترل منه؟"

در گام سوم، در یک دفتر (برای مثال با نام دفتر نگرانی های من) افکار روزانه خود را یادداشت ‌کنید و درمقابل افکار خود را بررسی کرده و پاسخ های منطقی را یادداشت کنید.
در این مسیر داشتن صبر و حوصله و شفقت (مهربانی) نسبت به خود لازم است و یک شبه تغییر اتفاق نمی افتد!

در گام چهارم از پیگیری مداوم اخبار خودداری کنید. از خود بپرسید "آیا پیگیری مداوم اخبار مشکلی از مسائل حال حاضر منو حل میکنه یا منو از کارهام عقب نگه میداره؟؟"

در گام پنجم تلاش کنید تا قدم به قدم به روتین روزانه خود بازگردید. برای انجام کارها برنامه ریزی کرده و قدم به قدم با انجام کارهای کوچک، احساس کنترل و مفید بودن را در خود ایجاد کنید.

1. خلق افسرده (برای مثال زمانی که شما در بیشتر ساعات روز احساساتی مانند غمگینی، پوچی یا ناامیدی را تجربه می کنید).
> در دل جنگ، این خلق ممکن است با سکوت‌های طولانی، بی‌حسی یا حتی احساس گناه برای زنده‌ماندن همراه باشد.

2. کاهش محسوس علاقه یا لذت نسبت به تقریباً همه فعالیت‌ها
> وقتی که دیگر حوصله دیدن خانواده یا درس خواندن یا پرداختن به کارهایی که قبلا از انجام آنها لذت می بردید را ندارید...

3. کاهش/ افزایش چشمگیر وزن یا اشتها بدون رژیم غذایی خاص

4. بی‌خوابی یا پرخوابی تقریباً هر روز
>ممکن است در به خواب رفتن مشکلاتی پیدا کنید (درحالی که ذهن شما در رخت خواب پر از فکر و خیال می شود)، یا بارها در طول شب از خواب بیدار شده و مدت زمان زیادی طول بکشد تا دوباره بتوانید بخوابید و...

5.بی‌قراری یا کندی روانی-حرکتی قابل مشاهده توسط دیگران
>«کندی روانی‌-حرکتی» به معنای کند شدن محسوس حرکت‌ها، واکنش‌ها، گفتار و افکار است.
فردی که دچار این علامت شده، ممکن است:
*آهسته‌تر از حد معمول راه برود یا حرکت کند
*پاسخ به پرسش‌ها را با تأخیر و مکث زیاد بدهد
*صدایش آرام، بی‌انرژی و یکنواخت شود
*دست‌ها، صورت و بدنش کمتر از حالت معمول، حرکت داشته باشند
*حتی در ذهن هم ممکن است فرد احساس کند افکار به‌سختی پیش می‌روند، انگار مغز در مه فرو رفته است!

6. خستگی یا کاهش انرژی

7. احساس بی‌ارزشی یا گناه بی‌دلیل
>این علامت وقتی مطرح میشه که فرد:
*خودش رو بابت چیزهایی که نقشی درش نداشته سرزنش می‌کنه
*خودش رو بی‌ارزش، سربار، بی‌فایده یا مایه دردسر می‌دونه
*اشتباهات کوچک رو بزرگ می‌بینه و مدام خودش رو بابتشون ملامت می‌کنه
*فکر می‌کنه که بودنش، زندگی دیگران رو خراب کرده و....

8. کاهش توانایی تمرکز یا تصمیم‌گیری

9. افکار مکرر درباره مرگ، خودکشی یا اقدام به آن

🎯 نکند عشقت فقط یک ترفند ذهنی باشد