وَ
سرانجام
از
ما
تکه‌هایي
به
نامِ
دلتنگي
ماند...

ولي چقدر هممون اين ديالوگ رو زندگي كرديم..

دیدم
که
آدمي
می‌تواند
دواي
آدمي
باشد.

تاخِرخِر‌نسخ‌بغلتم..

حقِ هر آدمی به اندازه ی زخمای رو تنشه ؛
حقِ بیشتر را درد و زخم و صبرِ بیشتر لازم است..!

و چقدر درسته..

شده در اوج جواني
با همين چهره ي شاد
تا گلو پير كسي باشي
و قسمت نشود..؟

ولي ي روز
با اينكه ميدونم نميخادتم
قيد همچي‌و ميزنم و
ميرم دستاشو ميگيرم،
بغلش ميكنم،بوش ميكنم،
عطرشو نفس ميكشم
و ي دل سير باهاش حرف ميزنم

❤️‍🩹.

زیادی حق بود این-