ولي چقدر هممون اين ديالوگ رو زندگي كرديم..

دیدم
که
آدمي
می‌تواند
دواي
آدمي
باشد.

تاخِرخِر‌نسخ‌بغلتم..

حقِ هر آدمی به اندازه ی زخمای رو تنشه ؛
حقِ بیشتر را درد و زخم و صبرِ بیشتر لازم است..!

و چقدر درسته..

شده در اوج جواني
با همين چهره ي شاد
تا گلو پير كسي باشي
و قسمت نشود..؟

ولي ي روز
با اينكه ميدونم نميخادتم
قيد همچي‌و ميزنم و
ميرم دستاشو ميگيرم،
بغلش ميكنم،بوش ميكنم،
عطرشو نفس ميكشم
و ي دل سير باهاش حرف ميزنم

❤️‍🩹.

زیادی حق بود این-

بازم میگم به زمان ایمان داشته باش؛
شیش جیب هیچوقت فکر نمیکرد بشه کارگو که از پاي اراذل بره پاي دافا

ما هم یه زماني فکر میکردیم؛
اگه به چیزایي که میخوایم نرسیم میمیریم..
ولي نه رسیدیم و نه مردیم.!