همیشه نرم‌ترین موهارو داشت

از وقتی به دنیا اومد، نمیتونست روی یه جای مسطح بخوابه،
سرشو باید روی یه چیز بالاتری میذاشت.
برای همین میومد سرشو میذاشت روی آرنجم و میخوابید.

هیچوقت نمیذاشت تشکش کثیف شه.
وقتی هم کمی کثیف میشد روی زمین میخوابید.

وقتی بدنیا اومد چشماش سرمه‌ای بود.

وقتی ماست میخورد سردش میشد، میلرزید،
میگرفتم بغلم و روی پیشونیش نفس میکشیدم و گرم میشد میخوابید.

مثل خفاش، زیر نور نمیرفت، از بس سیاه بود.

وقتی براش موسیقی بی‌کلام میذاشتم، آروم ترین میشد و خوابش میگرفت.

ناخناش انقدر تیز بود همه رو زخمی کرده بود.

وقتی گوشاشو میداد عقب، نازترین موجود دنیا میشد.

زیرانداز بازی دوس داشت.

خیلی زود یاد میگرفت.

خوب از خودش دفاع میکرد.
جاخالی میداد.

از آدما بیشتر دوسش داشتم.

قشنگِ من، رفت.
این‌دفعه مثل یه خفاش پرواز کرد.

عبور

بیا پاییز کن، بریز، برگای زردو رو سر این شهر
بخون آواز بارون و تگرگ، از من مگذر