از شدت خبر های بد واتفاقای دردناکی که برای شخص خودم، و وطنم افتاده، دیگه جونی ندارم.

نمی‌دونم چقدر صحت داره، ولی بیاید ادامه بدیم.

تا حالا تو عمرم انقدر نگفته بودم مراقب خودت باش.

تا حالا تو عمرم انقدر با خودم زمزمه نکرده بودم "چیزیش نشه"

مراقب خودتون باشید.

دلیل که زیاده عزیزم. ولی تو بیا بگو نمیتونم اشک‌هات رو ببینم،
شاید بند اومد.

کاش فقط یه کلیپ از آهنگِ شروین ساخته بشه، در حالی که ایران آزاد شده و همه‌ی حسرت‌های لابه‌لای اون "برای" ها رو داریم انجام میدیم...
توی کوچه می‌رقصیم
بدون ترس می‌بوسیم
ولیعصر، درخت می‌کاریم
پیروز رو نجات می‌دیم
نخبه هارو آزاد می‌کنیم

و در عین حال که زَن‌ایم، زندگی می‌کنیم و آزاد می‌مونیم.

«تو از ایران ِ قشنگ هم معجزه‌تری.»

بهترین جواب سلام رو امید توی برنامه omid a.m میده:
-سلام
+به روی ماهت

سخت ترین بخش این روزا اینه که عاشق ایران باشی...

بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است؟
بنشین، که با خیال تو، شب‌ها نخفته‌ایم.

برای شریف‌هایی که از شریف بردن.

بین این‌همه غم، یادم بمونه که ۲۸ مهرماه جوری برام قشنگ بود، که حسابش از تمام ۷۲۸۹ روز زندگیم جدا شد.

قانون پایستگی قشنگی یعنی زیبایی‌ِ تو هیچ‌وقت از بین نمی‌ره، فقط از مردی به مرد دیگه رو به گا می‌ده.

خوشحالم که وصل شدم و میتونم دوات رو بخونم.