وقتی برگا می‌ریختن، تو اینجا بودی و من یه عالمه برگ زرد از لابه‌لای موهات جدا کردم. خودت نفهمیدی، برگا رو هم ندیدی، برگا هم موهاتو لمس نکردن، حتی نفهمیدن موهات چه رنگیه، اما مغز انسان هرچیزی رو با تصور واقعی می‌کنه.

بده دستتو به دست من،
بذار انگورا شراب شه.

دلتنگی چسبوندتم به دیوار و گلومو فشار میده.
نمیذاره نفس بکشم؛ اشک میریزم و نفسم بالا نمیاد.
نمیخوام توی چشماش زل بزنم
وقتی توی چشماش نگاه میکنم کلی خاطره میبینم.
چیزایی که ندارم رو به روم میاره،
دوریِ تورو، دائم از ساعتایی میگه که کنارت بودم
چشمامو محکم میبندم و به هم فشار میدم تا نبینم، تا بیشتر از این اشک نریزم.
میتونی بیای،
بیای و با دیدنت، دلتنگی‌ گورشو گم کنه و از خونه‌م بره.
من یه تنه نمیتونم باهاش بجنگم.
دلتنگی رو دوست ندارم؛ ندارم؛ ندارم.

امشب تونستم با کسی حرف بزنم که اصن "جیغ"

پسرایی که نامه می‌نویسن>>
پسرایی که با نامه ابراز علاقه می‌کنن>>>>>>

از اینکه "اصلا یه کوچولو هم ازت متنفر نیستم" متنفرم.

اینو گوش بدین.
@spiiz

همه‌جا می‌خوابه، همه‌جا.

مهدیس، زیباترین نقاشی، جوین شد اینجا، و من می‌خوام از خوابگاه خارج شم، اتاق برای پرواز فضای کافی نداره...
خوش اومدی.

گفتم "سلام من النازم"؟
گفت آره، میخوام گم نشم.

میگه "خیلی خله، خوش به حالش."

بینِ پیام "اینجا ملت ریختن بیرون جشن و پای‌کوبی" و "حاجی اینجا صدای تیر میاد" اش، ۲۳ دقیقه فاصله بود.

گفت "کاش منم شهید شم، ولی آخریش باشم." و من اشک ریختم.

۱۰ آذر در یکی از زیباترین نقطه‌های زمین بودیم.