پدرم از کلمه خاموشی بدش میومد.
همیشه میگفت اون چراغو راحت کن.
•در دنیای تو ساعت چند است

گفت من‌ که کنارتم، حتی اگه برم اونور دنیا.
لبخند زدم با صورت خیس.

زندگی امشب زیباست و میخوام روی تخت‌ِ خوابگاه بایستم و برقصم

جالبه که هیچ دلیلی هم برای حال‌های خوبم ندارم
ناگهان ذهنم تصمیم میگیره خوب باشم.

این مواقع دوست دارم به آدمای دورم بگم که چقدر قشنگن.
زیبایی‌هاشونو لیست کنم و براشون بخونم.

روزهایی که مائده برام شعرهاشو می‌خونه، طعم توت‌فرنگی می‌گیرن و بوی یاس.

شاید زندگی من به قبل و بعد تو تقسیم شده باشه، ولی زندگی تو بعد از من، به "قبلِ من" بودن ادامه داد.

دلم برای تهران تنگ شده

برای راسته‌ی تجریش تا باغ فردوس