تاریِ دید اینطوریه که گاهی اوقات خاطرات رو، وقتی ازت دور میشن با رویا اشتباه میگیری!

جمعه، با قیصر‌ به رسمِ زندگیِ ثروتمندی، یه جوری که انگار اگه خونه‌ای رو بپسندیم می‌خریمش، کوچه‌پس‌کوچه‌های الهیه رو قدم زدیم و در آخر فهمیدیم پولدارا هم خوشحال نیستن و برگشتیم به دیارِ خود، ولیعصر.

صدا قدرتمنده کِوین جان، صدا قدرتمنده.

کاش می‌تونستم همین الان و در همین ساعت در کتابفروشی دی باشم.

همتون دارید از ایرانمون میرید
تو این خونهٔ متروک
من میمونم و حوضم.

کاش می‌شد امروز رو skip بزنم.

پیانوی آبجی کوچولو🌱