مثل اکثر شب‌های آیدا، بغل می‌خواهم.

کسی می شُست آنسو دست های سرخ رنگش را
کسی آن گوشه پر می کرد با سرعت تفنگش را
کسی را دیگران سمت طناب دار می بردند
کسی را چشم بسته سینه ی دیوار می بردند
جهان با ترس هایش زیر چشمان درشتت بود
صدایم کردی و چاقوی سرخی توی مشتت بود
مرا در اشک هایت مثل ماه‌ی تلخ،حل کردی
مرا چاقو زدی و لحظه ی آخر بغل کردی
صدایت کردم و زنگ صدایت در صدایم بود
تو را بوسیدم و خون تو روی دست هایم بود
دو تا ماهی ِ مرده داخل یک طشت ِ خون بودیم
دو شاخه روی نعش ِ یک درخت واژگون بودیم
درختان جوان را زیر باران دفن می کردند
جوان بودیم و ما را در خیابان دفن می کردند…
قسمتی از شعرحامد ابراهیم پور

انسان‌ها خیلی قشنگ شدن...
چشم‌هام خسته نمی‌شن از تماشای اون‌ها.

من اساسا شاشیدم توی اون عشقی که بازیه و واسه هر قدمت باید استراتژی بچینی.

هیچ‌کس قِلِق منو نمی‌دونه.

این آهنگ راجع به پسریه که معشوقش مرده و برهنه وسط آپارتمان تک خوابش ایستاده و به وسایل نگاه میکنه و یاد خاطراتشون میفته و آخر سر ساختمون رو آتیش میزنه و خودکشی میکنه :')
حس عجیبی داره این آهنگ.

تموم شده قصه. گرگه هر سه‌تا بزغاله رو خورده و شرلوک هلمز مرده. هرچی بعدش می‌شنوی دروغه که خوابت ببره.

کلاغا دارن بیداد می‌کنن از این بیداد.

امروز از اون روز‌هایی‌ِ که انقدر قراره تنهایی "تنهایی"هام رو قورت بدم تا در نهایت، تنهایی یه عالمه "تنهایی" رو بالا بیارم روی تنهایی‌هام.

متنفرم از ته دل من از اول مهر، از دوم مهر، کل مهر، و آبان و آذر و دی و بهمن و اسفند.
بقیه‌ی ماه‌ها رو هم بعد از سال‌تحویل لیست می‌کنم.

-آره "آتاناز" ترکی‌ِ.
+عه! من فکر می‌کردم یه اسم یونانی‌ِ... جدی.